Pierwsza historia poświęcona Wonder Woman w świecie Absolute, podobnie jak story arc „Zoo'' dotyczący Batmana jest w mojej opinii historią "rozbiegową". Wiodącym zadaniem tego typu albumów jest zaprezentowanie głównych różnic świata przedstawionego oraz origin story protagonistów w akompaniamencie pozornie sztampowej historii, która w dużej mierze ma być pretekstem do zaprezentowania umiejętności i pokazu siły odmienionych herosów.
W story arcu pt. "Ostatnia
Amazonka" jesteśmy świadkami ataku na miasto ogromnej demonicznej istoty,
która wygląda, jakby została żywcem wyciągnięta z koszmarów Howarda Philipsa
Lovecrafta oraz Kentaro Miury. Już na wstępie muszę przyznać, że uwielbiam
designy samych potworów, a także poszczególnych postaci wyjętych rodem z
konwencji dark fantasy, a drobne nawiązania do kultowego "Berserka"
pojawiały się w moim umyśle wręcz samoistnie podczas lektury.
Scenarzystka Kelly Thompson kreując opowieść radzi sobie całkiem dobrze. Zgrabnie łączy przesadzony patos charakterystyczny dla monologów Diany z momentami lekkości i subtelnym poczuciem humoru, a także z zaprezentowaniem temperamentów oraz archetypów poszczególnych postaci. Fabuła jest bytem samoświadomym i mimo pozornej powagi zdarza się, że bardzo delikatnie łamie czwartą ścianę, chociażby w momencie przytyku Hadesa, że pewien przedmiot mógłby wyglądać nieco bardziej kreskówkowo. Thompson sprytnie operuje tropami mitologicznymi i liniami czasowymi łącząc chronologię w jedną spójną całość. Wątek quasi-romantyczny Diany ze Stevem Trevorem jednak jak dla mnie momentami popada w zbyt patetyczne, melodramatyczne tony, ale z drugiej strony w żaden sposób nie jest to sprzeczne z osobowościami bohaterów. Diana bardzo dobrze łączy swoją wrażliwość, urok, kobiecość, szacunek oraz troskę wobec innych z odwagą i charyzmą, aczkolwiek brakowało mi w tym przedstawieniu protagonistki pewnego zniuansowania, czy subtelności. Wyobraziłem sobie nawet scenę, w której scenarzystka ma listę cech osobowości Diany i je sobie odhacza „ptaszkami”, symultanicznie dopisując przy tym najbardziej ostentacyjne sceny mające za zadanie zaprezentować każdą z cech.
Kolejnym przytykiem wobec fabuły będzie fakt, iż sposób, w jaki Wonder Woman korzysta z magii czyni ją bohaterką nieco zbyt potężną na standardy fabularne. Na każde niebotyczne zagrożenie istnieje bowiem stosowny rytuał, zaklęcie, czy artefakt, który czyni z protagonistki istotę momentami wręcz pozbawioną jakichkolwiek ograniczeń, która nie boi się rzucać złośliwości w kierunku samego Hadesa. W kontekście konwencji świata przedstawionego, oczywiście z ogromną i dziecięcą przyjemnością ogląda się scenę, gdzie Diana szlachtuje potwora powiększonym magicznie ostrzem, które staje się chwilowo przedmiotem o wielkości drapacza chmur. Momentami jednak historia traci przez to napięcie, powagę i stawkę prezentowanego starcia. W ten sposób świetny pomysł, jakim było uczynienie z Amazonki wiedźmy władającej magią może całkiem szybko spowszednieć czytelnikowi.
Graficznie album reprezentuje sobą wysoki poziom. Głównym ilustratorem jest Hayden Sherman, którego plansze porównywane są w niektórych zakątkach internetu do dorobku artystycznego świętej pamięci Tima Sale'a. W mojej opinii jest to dość duże nadużycie, ale nie pozbawione całkowicie podstaw, gdyż styl Shermana faktycznie jest nietuzinkowy i zapadający w pamięć. W kontekście ilustracji mamy tutaj również do czynienia z kilkoma interesującymi eksperymentami narracyjnymi, jak chociażby zabawa kształtami kadrów, które układają się w bardzo nierównomierne sekwencje. Początkowo może to wywoływać w odbiorcy poczucie chaosu, ale gwarantuję, że Wasz wzrok bardzo szybko przyzwyczai się do tego typu opowiadania historii oraz zyska dodatkową dynamikę. Linia Absolute bardzo często stawia bowiem na kompresję narracji oraz większe zagęszczenie kadrów jak na aktualne standardy w branży, co ma podkreślać jeszcze bardziej wartkość i nieszablonowość poszczególnych historii. Dodatkowo sam mitologiczny klimat jest wzmagany sekwencjami stylizowanymi na malunki z waz greckich. Fabuła jest także gdzieniegdzie przeplatana krótkimi humorystycznymi przerywnikami w postaci plansz stylizowanych na niedbałe dziecięce rysunki, które są naprawdę urocze oraz dodają przyjemnego kolorytu całemu albumowi.
Pierwszy tom linii Absolute poświęcony najpopularniejszej kobiecej bohaterce ze świata DC, to bez wątpienia komiks udany i warty przeczytania. W żaden sposób obiektywnie nie odbiega poziomem od pierwszego tomu poświęconemu Batmanowi, a sam dylemat, który tytuł z tej dwójki jest lepszy, będzie raczej kwestią personalnych odczuć każdego odbiorcy (w praktyce podyktowany bardziej poziomem sympatii do samych protagonistów niż komponentami o obiektywnym charakterze).
-----------------------------
Komiks otrzymany do recenzji od wydawcy, przy czym Egmont nie miał żadnego wpływu na treść powyższej opinii.
Opisywane wydanie zawiera materiał z komiksów ABSOLUTE WONDER WOMAN #1 - 7. Album do kupienia m.in. w sklepie Egmontu oraz na ATOM Comics.
Autor recenzji: Krystian Beliczyński
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz