Oczekiwania wobec
kinowego filmu AQUAMAN miałem stosunkowo niewygórowane. Oczekiwałem po prostu…
najlepszego jak dotąd filmu DCEU i dowodu na to, że zajawki nie kłamały, a
ludzie z Warnera oraz DC wreszcie trochę się ogarnęli. Generalnie nie należę do
osób, które karmiły się krytyką kinowego uniwersum DC – CZŁOWIEK ZE STALI oraz
LEGION SAMOBÓJCÓW uważam za filmy, które nawet w połowie nie są tak złe, jak
powszechne o nich opinie. Ale problem stojący za tymi filmami był mocno
dostrzegalny. Brak pomysłu na wizję
całego uniwersum, przerażająco słaby BATMAN V SUPERMAN – ŚWIT SPRAWIEDLIWOŚCI
(chociaż tak naprawdę przez długi czas nie chciałem tego dostrzec), liczne
interwencje studia, dokrętki i ogólny chaos sprawiły, że dziś idąc do kina na
film sygnowany logiem DC mam i jeszcze pewnie długo będę mieć zaniżone
oczekiwania, które i tak nie przykryją sporych obaw. Ponieważ też jedna jaskółka wiosny nie czyni,
udane WONDER WOMAN nie było dla mnie żadnym gwarantem tego, że James Wan da
radę. I w chwili obecnej moja opinia jest taka pół na pół. Bo wiele rzeczy w
AQUAMANIE się udało, lecz drugie tyle zepsuto. Głównie z powodu tego, że chyba
zbyt wiele chciano napchać do jednego filmu, zamiast skupić się na tym, by
historia miała przez cały czas ręce i nogi we właściwych miejscach.
