BATMAN - DETECTIVE COMICS TOM 4: ZGADUJ-ZGADULA I INNE OPOWIEŚCI

Na odwrocie trzeciego tomu DETECTIVE COMICS czytamy, że jest to "już ostatni tom serii pisanej przez niezwykle utalentowaną scenarzystkę Mariko Tamaki". Zdanie to jednak jest prawdziwe tylko w ograniczonym stopniu. Po pierwsze, być może pani Tamaki jest utalentowana, ale po dwóch zbiorach, które miałem okazję recenzować (czyli 1. i 2.) niezbyt było to widać - nie były to złe historie, ale nie były tez dobre. Po drugie, w samym ZGADUJ-ZGADULA twórczość Mariko zajmuje niecałe 20% zawartości, gdyż za zdecydowaną jego większość odpowiada Matthew Rosenberg.

BATMAN: DETECTIVE COMICS TOM 2: STAN STRACHU

W recenzji poprzedniego tomu BATMAN: DETECTIVE COMICS zasugerowałem, by nie zawracać sobie tym komiksem głowy i poszukać czegoś lepszego. Nie było to zdecydowanie miłe dla debiutującej w roli scenarzystki serii Mariko Tamaki, ale cóż - prawdziwe. Jednak pierwsze koty za płoty, a pierwsze śliwki robaczywki, więc może był to wynik nie tyle braku talentu, wyobraźni czy umiejętności pisarki, a coś, co TV Tropes nazywa Early-Installment Weirdness (Dziwaczność Wczesnych Odsłon)? Sprawdźmy. Wszak niejeden serial telewizyjny zaczynał przeciętnie lub wręcz słabo, by dopiero w drugim sezonie znaleźć własną tożsamość i przekonać do siebie widzów.

BATMAN: DETECTIVE COMICS TOM 1: NOWE SĄSIEDZTWO

Zacznę od końca, mianowicie od Posłowia. W tymże Mariko Tamaki - scenarzystka NOWEGO SĄSIEDZTWA - pyta, cytuję, "po co pisać więcej historii o Batmanie?" I nie ma w tym pytaniu nic dziwnego: wszak Gacek jest zdecydowanie najpopularniejszym superbohaterem DC Comics, któremu poświęcono niezliczone serie, one-shoty, elseworldy i crossovery. Ja jednak zadam pytanie nieco inne: po co czytać więcej historii o Batmanie? A dokładniej: po co czytać tę konkretną historię o Batmanie?

STAN PRZYSZŁOŚCI: BATMAN

We wrześniu Egmont wydał dwa komiksy z Mrocznym Rycerzem w roli głównej, z czego jeden jest warty polecenia, a drugi już niekoniecznie. Ten pierwszy, czyli GRÓB BATMANA recenzowałem w zeszłym tygodniu, teraz przyszedł czas pochylić się nad jego jakościowo gorszym wrześniowym kolegą. Egmont postanowił upakować STAN PRZYSZŁOŚCI w trzech trejdach, z czego pierwszy tematycznie skupiony jest na batmanowym zakątku świata DC, zaś kolejne odpowiednio na Supermanie oraz Lidze Sprawiedliwości. Oczywiście nie wszystkie mini serie dotyczące bat-rodziny zostały w tym albumie uwzględnione, ale osobiście uważam, że pominięte przez polskiego wydawcę historie nie zasługiwały w większości na to, aby marnować na nie tak cenny przecież aktualnie papier. Poniżej krótka ocena wszystkich pięciu opowieści, jakie weszły w skład antologii STAN PRZYSZŁOŚCI: BATMAN.

HARLEY QUINN: PIĘKNA KATASTROFA

Po kilku słabych lub tylko średnich historii, Egmont wreszcie sięgnął po top of the top, jeśli chodzi o powieści graficzne 13+. Pierwsze skrzypce odgrywa tutaj nastoletnia Harley Quinn, której przygody na nowo postanowili przedstawić nagrodzona Eisnerem scenarzystka Mariko Tamaki oraz Steve Pugh, dwa razy nominowany do tej prestiżowej statuetki. Nie żadna powieściopisarka zaproszona po raz pierwszy do pracy nad komiksem, tylko dobrze obeznana w branży Tamaki oznaczała już na starcie solidnej jakości produkt. Zapowiadało się dobrze, i tak też finalnie wyszło.

WONDER WOMAN: LORDS AND LIARS

Recenzja powstała na podstawie wydań w formie zeszytowej.

Pewnie zabrzmi to jak banał, ale od czasów startu inicjatywy Rebirth w 2016 roku, komiksowa seria WONDER WOMAN doczekała się paru zmian. W tym przypadku nie mam nawet na myśli zmian jakie działy się w fabule, a bardziej w kwestiach wydawniczych. W funkcji scenarzysty zdążyli nad tą serią popracować Greg Rucka, Shea Fontana, James Robinson, Steve Orlando, Gwendolyn Willow Wilson, ponownie Steve Orlando, Mariko Tamaki, a w ostatnim czasie również Jordie Bellaire. W międzyczasie sama seria zmieniła swoją numerację, wydając po zeszycie #83 kolejny z numerem #750, podobnie do sytuacji z 2010 roku, kiedy ówczesna seria o Wonder Woman przeszła z zeszytu #44 na następny z okrągłym numerem #600. Nie mniej, wracając do teraźniejszości w reszcie tego tekstu chciałbym zrecenzować dość niedawną, część serii o Wonder Woman prowadzony przez Mariko Tamaki. Artystka poprowadziła ją przez 11 zeszytów, które finalnie trafiły do jednego wydania zbiorczego, dostając podtytuł LORDS & LIARS. 

 

Rozdano nagrody Eisnera. DC z jedną wygraną.

Na odbywającym się w tym roku wirtualnie San Diego Comic Con@Home rozdano tegoroczne nagrody Eisnera. Były z tym pewne problemy, ponieważ jakiś czas temu czasowo nawet wyłączono głosowanie, ze względu na błąd systemu, który wyglądał jak atak hakerski. Poniżej możecie sprawdzić, jak w tym roku poszło DC Comics. Spoiler: tak jak Marvelowi.

DC zgarnęło lub współdzieli nagrody w kategorii:

Najlepszy scenarzysta

Mariko Tamaki (współdzielona z Archie i First Second)

Dużo? Niedużo? No raczej niewiele. Lecz trzeba zauważyć, że DC Comics zostało nagrodzone między innymi za komiks z linii dla młodszych odbiorców, co w mojej ocenie, jest bardzo istotne. Segment ten w końcu nie istnieje jakoś szczególnie długo, lecz już zdążył zwrócić na siebie uwagę zarówno odbiorców (jeśli wierzyć doniesieniom, do niedawna oprócz niezłej sprzedaży w Diamondzie, linia ta cieszyła się także dużą popularnością w tradycyjnych księgarniach), jak i teraz także krytyków. 

Biorąc pod uwagę to, że znakomita większość nominacji DC w tym roku to rzeczy spoza głównego uniwersum (COVER Bendisa, THE DREAMING z Black Label), może się wydawać, iż włodarze DC mogą spróbować mocniej "przycisnąć" właśnie te części oferty wydawnictwa. I nie ukrywam, że byłbym z tego mocno zadowolony, gdyż w mojej opinii, rzeczy z Black Label, Young Animala czy DC Kids/Young Adults o kilka długości przerastają poziomem najpopularniejsze serie z głównego uniwersum. Jasne, tam też można znaleźć diamenty, jak chociażby niedawną maxi-serię SUPERMAN'S PAL JIMMY OLSEN, lecz takich tytułów z głównego uniwersum  i jednocześnie tak dobrych jak ten, możemy w ostatnich latach wyliczyć tyle, że starczy nam palców u jednej ręki.

Sobie i Wam życzę, by komiksy z całego DC były jak najlepsze, lecz trudno nie odnieść wrażenia, że za rok w nominacjach do Eisnerów DC znów mogą reprezentować głównie linie poboczne.

Krzysztof Tymczyński

Źródło: 1

SUPERGIRL: BEING SUPER

Mieliśmy serię z solowymi przygodami Supergirl za czasów New 52, dostaliśmy również podobny tytuł przy okazji Odrodzenia, który za chwilę kończy swój żywot. Pomijając niektóre story arci, które rzeczywiście dawały radę, obie te serie w ogólnym rozrachunku nie spełniły oczekiwań, próbując bezskutecznie i na siłę znaleźć ten właściwy ton, definiując w przekonujący sposób i na dłuższy czas postać komiksowej Dziewczyny ze Stali. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy wreszcie trafiłem, i to całkiem przypadkowo, na taką wersję przygód Supergirl, na jaką od dawna czekałem. Stało się to za sprawą wydawanej gdzieś w cieniu wszechobecnego i głośno reklamowanego Odrodzenia mini serii, za której powstanie odpowiadały Mariko Tamaki oraz Joëlle Jones. Od dawna powtarzasz:  "a co mnie obchodzi komiksowa Supergirl?", być może ta historia zmieni Twoje zdanie.