Geoff Johns podjął się nie lada wyzwania: stworzenia sequelu dzieła, które według jego twórcy Alana Moore'a, miało być końcem komiksu mainstreamowego. Jednocześnie ów nowy projekt miał przedstawić spotkanie postaci znanych ze STRAŻNIKÓW z uniwersum DC, zwieńczyć erę Rebirth (Odrodzenia) i wyjaśnić zmiany w kontinuum, w tym powstanie niesławnego New 52 (Nowego DC Comics). Już w tym momencie ZEGAR ZAGŁADY wydawał się porywaniem z motyką na słońce, ale tym, co zniechęciło mnie na wczesnym etapie wychodzenia tego komiksu były gargantuiczne opóźnienia kolejnych numerów. Czytanie tej serii na bieżąco było prawdziwą udręką. O ironio, hitowy, serialowy sequel STRAŻNIKÓW został zrealizowany szybciej niż komiks Johnsa (z rysunkami Gary'ego Franka) Tym samym niezamierzenie obalił tezę, że stworzenie komiksu jest szybsze niż produkcja filmu/serialu, gdzie jedynym ograniczeniem przy komiksie jest wyobraźnia autora, której z kolei nie krępuje budżet. Na początek, stosując narrację właściwą pewnemu niebieskiemu golasowi przybliżę Wam, jak bardzo opóźniał się ZEGAR ZAGŁADY:
