Chip Zdarsky to jeden z tych autorów, którzy mają niewątpliwie bujną wyobraźnię i nie jest to wcale aż tak często spotykana wśród scenarzystów komiksowych cecha, jakby na pozór się to nam mogło wydawać. Branża cierpi na chroniczny przesyt historiami, które są nijakie, pozbawione kolorytu, czy chociaż elementarnej świeżości, a fabuły skrobane są na przysłowiowym kolanie. Tworzone na modłę powielanych po wielokroć schematów zaczerpniętych z wcześniejszych dzieł kultury. Myślę, że Zdarsky tak naprawdę gdzieś w głębi serca jest zamkniętym w ciele dojrzałego mężczyzny wesołym chłopcem w krótkich spodenkach i czapeczce okraszonej wiatraczkiem oraz dzierżącym w dłoni lizak. Chłopcem, który w odróżnieniu od korporacyjnych NPC najprawdopodobniej jara się wszystkim, co przed momentem naskrobał. Sposób w jaki kreuje fabuły jest bardzo kreatywny i bezpardonowy, a jego wyobraźnia nieszablonowa, plastyczna i bogata, dokładnie tak jak umysł dziecka. Nie jest to warsztat pozbawiony mankamentów i często słynie z pewnego przestylizowania, natomiast jego twórczość pod kątem holistycznym w odróżnieniu od produktów serwowanych przez wielu innych autorów jest po prostu „jakaś”. Z każdego kadru nie tylko czuć zapach świeżej farby drukarskiej, ale i ogrom pasji. Czuć rękę tego metaforycznego dzieciaka, który nerwowo zaciska ołówek sporządzając notatki z myślą: „O matko, dali mi pisać Batmana, muszę wymyślić coś ekstra! Ha! Teraz wam dam popalić!” Mogliśmy się przekonać o tym już w poprzednich komiksach Egmontu spod szyldu gacka, a czwarty tom tylko i wyłącznie moim zdaniem tą tezę potwierdza.
