W ramach marcowego pakietu nowości od Egmontu znalazł się zbiór zatytułowany ACTION COMICS: SUPERGWIAZDY. Ten pokaźny objętościowo komiks (liczy ponad 300 stron), bazując jedynie na jego opisie, jawi się jako wyjątkowa i niezwykle atrakcyjna dla czytelnika pozycja, obok której po prostu nie można przejść obojętnie. Sprawdźmy, czy rzeczywiście mamy właśnie z takim albumem do czynienia.
Władza
absolutna – kolejny największy kryzys w historii
Władza absolutna to przepastny wstęp nie tylko do wielkiego eventu w świecie DC, ale i do całego uniwersum Absolute, które na rynku zagranicznym cieszy się ogromną popularnością, a już niedługo pierwsze tomy ukażą się i u nas. Absolute Power powstało jako wprowadzenie w ten świat. Mimo to nie stanowi żadnego minimum do zrozumienia nowego uniwersum. Raczej jest to marketingowy ruch od strony DC i Egmontu. Ja sam czytam niemalże wszystkie komiksy z serii Absolute, bez wcześniejszego zapoznawania się z tym eventem.
Detective Comics – finał serii Rama V
Od prawie dwóch lat na polskim rynku ukazywała się seria Detective Comics spod pióra Rama V. Wówczas sięgnąłem po nią jako alternatywę do według mnie miernego Batmana Zdarsky’ego i od razu zaskoczyłem się pozytywnie wyjątkowym podejściem do postaci Mrocznego Rycerza. Autor łącznie napisał aż 28 zeszytów mieszczących się w pięciu grubych albumach, a których finał ukazał się w zeszłym miesiącu.
W ostatnim tygodniu lutego Egmont wypuścił na polski rynek m.in. czwartą odsłonę serii BATMAN/SUPERMAN: WORLD'S FINEST, którą na DC Maniaku od początku chwalimy, i która zgarnęła liczne wyróżnienia w poprzednich edycjach Złotych Boosterów. Serii, która od startu koncentruje się bardziej na przeszłości i rozgrywa gdzieś na uboczu tego, co dzieje się w bieżącym DCU, przez co jest bardziej przystępna dla statystycznego czytelnika. Są odsłony bardzo dobre i te nieco słabsze, ale żadna z nich nie schodzi poniżej pewnego, wysoko ustawionego na starcie poziomu. Jeśli tak jak mnie przypadły Wam do gustu wcześniejsze trzy wydania zbiorcze, to sięgnięcie po album z cyfrą cztery na okładce wydaje się oczywistym i jedynym logicznym rozwiązaniem. Sprawdźmy, co tym razem ugotowali dla nas Waid i Mora.
Już od początku seria Superman Joshua Williamsona stanowiła spory element świeżości dla tej postaci, tak samo jak bliźniacza Action Comics, w której Johnson poszerza nasze czytelnicze pojęcie o Świecie wojny, dając jednocześnie metakomentarz wobec uchodźców i odbiorze ich obecności przez opinię publiczną. Ród Brainiaca jest swoistym crossoverem obu serii, w której to obaj autorzy łączą siły w celu opowiedzenia kolejnej historii o Brainiacu.
Niedawno Egmont uraczył nas trzecim tomem TYTANÓW spod pióra Toma Taylora, który to album znalazł się w skromnym pakiecie spod szyldu DC przygotowanym przez polskiego wydawcę na styczeń. Seria wystartowała w ramach Dawn of DC jako spin-off NIGHTWINGA, a jej pierwsze siedem zeszytów można było przeczytać w Polsce w ramach dwutomowego eventu ŚWIAT BESTII. Teraz dostaliśmy kolejne osiem numerów, które stanowią dopełnienie zakończonego we wrześniu 2024 roku runu Taylora. Jeśli podobały Wam się wspomniane przeze mnie odsłony TYTANI: ŚWIAT BESTII, to nie ma innej opcji, jak sięgnąć po ich dalsze losy ukazane w tomie zatytułowanym MROCZNA KRÓLOWA.
Od jakiegoś czasu na polskim rynku ukazuje się seria ACTION COMICS spod piór Philipa Kennedy’ego Johnsona. Ostatnio wyszedł już szósty, a zarazem ostatni tom serii, który jest domknięciem wątków, zarówno z SAGI O ŚWIECIE WOJNY, jak i historii po powrocie Supermana na Ziemię, wraz z grupą uchodźców z kosmosu.
Ciężko było mi zasiąść do lektury drugiego tomu FLASHA autorstwa Simona Spurriera, pełen uprzedzeń po według mnie fatalnym pierwszym tomie serii. Co za tym idzie, jeszcze ciężej mi było zasiąść do recenzji. Simon Spurrier pisze swoje historie o szkarłatnym speedsterze w sposób nietypowy, dla niektórych wyjątkowy, dla innych niezwykle niechlujny i zagmatwany. Bez wątpienia jest jednym ze współczesnych autorów historii o Flashu, którzy możliwe, że zapiszą się w jego historii na lata. Proponuje bardzo ambitne podejście do postaci, które niestety rozpada się pod realizacyjną warstwą. Zresztą sam scenarzysta ostatnio ogłosił odejście od serii po 25 zeszycie, a schedę po nim przejął Mark Waid, który w zasadzie pisał tę postać zaraz po KRYZYSIE NA NIESKOŃCZONYCH ZIEMIACH.
Batmanowe serie zawsze są (z reguły) zdominowane przez dwie, pojawiające się na rynku już od prawie 90 lat. Mowa oczywiście o Batmanie, jak i o Detective Comics, która w odróżnieniu od głównego ongoingu, prawie nigdy nie wyzerowała numeracji. W Stanach ukazało się już ponad 1100 zeszytów jednej z flagowych serii, nawet pomimo zupełnie różnych wizji na postać Mrocznego Rycerza na jej łamach. Jedną z nich dzieli się Ram V, już po raz czwarty, gdy policzymy wydania zbiorcze.
Są takie momenty, kiedy wszyscy śledzimy daną serię, niezależnie czy mówimy tu o zeszytach, czy o wydaniach zbiorczych. Za każdym razem wyczekujemy kolejnej części danej historii, takiej, która oczarowała nas już od pierwszych stron. Nie będę oryginalny, mówiąc, że Nightwing Toma Taylora jest dla mnie właśnie takim komiksem.
Tytani: Świat bestii, tylko że bez pazura
Nie tak dawno temu Egmont wypuścił pierwszy tom z serii Titans, która zaliczyła ciekawy, lecz niedorównujący Nightwingowi start. Tom Taylor w zasadzie dostał do poprowadzenia spin-off swojej można już powiedzieć flagowej serii. Już jej początek jednak był poprowadzony w kierunku kolejnego wielkiego eventu w świecie DC. Mowa tutaj o Beast World, które polski wydawca postanowił niejako zmiksować z główną serią. Stąd też już pierwszy tom zaczynał ten cykl, dokładając także kilka historii z albumu Beast World: Tour.
"Co to jest: im bardziej je łamiesz, tym lepiej działa? Prawo."
Recenzję finałowego tomu zwieńczającego maxiserię poświęconą postaci Oswalda Cobblepota rozpocząłem jedną z zagadek Riddlera, która przewija się w tej historii i w mojej ocenie kapitalnie podsumowuje sedno całej fabuły. Na pierwszy rzut oka "Wszystko, co złe" to prostolinijna opowieść gangsterska o powrocie do władzy i pieczy nad imperium przestępczym starego wygi, jednego z ikonicznych adwersarzy Batmana. Nie trzeba być ogromnym znawcą świata DC Comics, by pokusić się o stwierdzenie, że już niejednokrotnie widzieliśmy Pingwina działającego w bardzo podobnych okolicznościach, czyli w stanie chronicznej walki o pozycję. Sama postać gothamskiego ojca chrzestnego mimo wielu zmarszczek przeżywa swoją drugą młodość. Ponownie w ostatnim czasie zaczęła angażować i intrygować odbiorców popkultury po skrajnie pozytywnym przyjęciu przez widzów serialu z wybitnym Colinem Farrellem oraz zjawiskową Cristiną Milioti w rolach głównych. Historia napisana przez Toma Kinga, którą otrzymaliśmy niedawno za pośrednictwem wydawnictwa Egmont mimo odtwórczości pewnych motywów również stała się świetną okazją do głębszych rozważań na temat wadliwości systemu sprawiedliwości. Zdobywca nagród Eisnera w odróżnieniu od większości dotychczasowych autorów próbuje jednak skupić się nie na tym, co dzieli Batmana i Oswalda, ale przede wszystkim na pewnych cechach, celach i postawach, które (mimo, iż być może sam Bruce Wayne nie jest z tego przesadnie dumny) są niejednokrotnie zbieżne dla owej dwójki dżentelmenów.
Pierwszy tom serii ACTION COMICS pisanej przez Philipa Kennedy'ego Johnosna, jaki ukazał się już w ramach Dawn of DC, okazał się dla mnie atrakcyjnym i wartościowym kąskiem. Nie było zatem żadnych wątpliwości, że trzeba sięgnąć po kolejną odsłonę licząc na to, że i tym razem twórcy ugotują coś smacznego z udziałem Super-rodzinki, która stanowi najważniejszy element tej serii. Recenzja będzie krótka, ale nie dla tego, że nie chciało mi się pisać dłuższej, tylko po prostu... nie ma o czym pisać.
Już od jakiegoś czasu na polskim rynku możemy śledzić dwie serie będące pokłosiem Syna Supermana oraz Action Comics Philipa Kennedy’ego Johnsona. Serię Superman przejął Joshua Williamson, który już na start proponuje ciekawy motyw. Co jeśli Lex Luthor, odwieczny wróg Kal-Ela zatwierdzi prawnie klasyczne „S” widniejące na piersi Supermana? O tym traktował pierwszy tom, Supercorp, gdzie Clark dostał od odbywającego karę przestępcy dostęp do całej firmy.
Batman: Detective Comics – Gothamski Nokturn część II, czyli parę słów
o najdziwniejszym katharsis, jakie przeżyłem oraz komiksie, po którym została
mi tylko pustka w głowie (i najdłuższy tytuł recenzji w mojej redakcyjnej
karierze).
Dawno nie miałem uczucia, kiedy zabieram się do pisania recenzji i właściwie nie wiem, co tak naprawdę chciałbym Wam przekazać. Dlatego tym razem będzie nieco krócej niż zazwyczaj (ale tylko trochę).
Obecnie wydawana w Polsce główna seria BATMANA autorstwa Chipa Zdarsky’ego nie wywarła na mnie większego wrażenia. Zarówno FAILSAFE jak i CZŁOWIEK NIETOPERZ Z GOTHAM to historie, które czyta się łatwo, ale nie pozostawiają one głębszych emocji czy refleksji.W przeciwieństwie do serii Toma Kinga, której początek był co najwyżej przeciętny, a momentami nawet słaby, to jednak już po pierwszym tomie odczuwałem pewne emocje — czy to wobec rodzeństwa Gotham & Gotham Girl, czy w kolejnych tomach względem relacji Batmana z Catwoman. Spodziewałem się podobnego podejścia u Zdarsky’ego, ale po przeczytaniu dwóch pierwszych tomów musiałem obniżyć swoje oczekiwania wobec trzeciej historii tego scenarzysty. W sumie to dobrze, że tak zrobiłem, bo trzeci tom okazał się crossoverem, i to wydanym wkrótce po wydarzeniu BATMAN: NOCNE KOSZMARY (oryg. KNIGHT TERRORS). Tak duże nagromadzenie eventów w krótkim czasie może być męczące dla czytelnika. Sam nie czytałem wspomnianych NOCNYCH KOSZMARÓW, więc od razu sięgnąłem po trzeci tom Batmana Zdarsky’ego pt. WOJNA W GOTHAM. Czy jest to udany crossover? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć poniżej.
Tom Taylor od kilku lat jest bardzo znanym i chwalonym scenarzystą komiksowym, którego serie cieszą się ogromną popularnością. Nie muszę nic mówić o Nightwingu, którego trzeci tom ukazał się u nas w kwietniu. Część ostatniego tomu była poświęcona Tytanom, bowiem to właśnie jego Nightwing wprowadza motyw nowej drużyny, której losy także pisze Taylor.
Nightwing. Czas Tytanów, czyli „syn koleżanki twojej matki” w komiksowym świecie
Swój tekst dotyczący trzeciego tomu Nightwinga, napisanego przez Toma Taylora i zilustrowanego przez wybitnego Bruno Redondo, chciałbym wyjątkowo rozpocząć drobną dygresją. Mianowicie — po lekturze nowości od Egmontu przypomniała mi się pewna wymowna scena z jednej produkcji osadzonej w świecie DC Comics, w której Batman rozmawia z Wonder Woman. W trakcie dość szorstkiej wymiany zdań Diana zarzuca Mrocznemu Rycerzowi cynizm, instrumentalne traktowanie Robina oraz to, że prawdopodobnie przygarnął osieroconego chłopca tylko po to, by wychować go na godnego następcę - takiego samego dupka, jakim sam jest. Na co Bruce dostojnie i z charakterystycznym dla siebie opanowaniem odpowiada: „Zrobiłem to wszystko tylko dlatego, by właśnie nie stał się taki jak ja”, sugerując, że przez cały czas musiał trzymać budzący się w chłopcu mrok na wodzy, by ten nie zatracił się w bólu tak, jak on sam po stracie rodziców.
BATMAN/SUPERMAN: WORLD'S FINEST okazało się dużym sukcesem, stąd nie może dziwić, iż Mark Waid dostał od DC zielone światło na stworzenie w pewnym sensie spin-offu, uzupełnienia tej serii o wątek skupiony na Młodych Tytanach. WORLD'S FINEST: TEEN TITANS przenosi nas w przeszłość, aby przedstawić nową interpretację wczesnych przygód tytułowej grupy, z mocny ukłonem w stronę Srebrnej oraz momentami także Brązowej Ery komiksu. Całość składa się z sześciu zeszytów (ukazujących się oryginalnie od lipca do grudnia 2023 roku) i stanowi odrębną, uniwersalną, bardzo przystępną, zamkniętą całość.
Batman: Nocne Koszmary, czyli nolanowska Incepcja w świecie DC Comics
Zabierając się za lekturę tomiku, który dosłownie przed momentem zasilił szeregi marcowych nowości wydawnictwa Egmont, muszę przyznać, że byłem naprawdę zaintrygowany. Samego eventu Knight Terrors nie miałem na oku, kiedy wychodził on w USA, dlatego chciałem podejść do niego z perspektywy czytelnika, który nie śledzi na bieżąco dosłownie wszystkiego spod szyldu DC. Jeśli chodzi o te najnowsze komiksowe pozycje, ze wstydem muszę się przyznać, że mam ostatnio trochę zaległości. W związku z oczekiwaniami co do Nocnych Koszmarów z tyłu głowy pojawiały mi się myśli, że jest to event, a więc – przynajmniej w teorii – wydarzenie z dużą pompą, które powinno być znaczące i zmieniać w jakiś sposób status quo uniwersum. Miałem więc całkiem spore oczekiwania i wilczy apetyt na bezpardonową rozrywkę. Po przeczytaniu tego komiksu uznaję tę pozycję za naprawdę udaną, aczkolwiek po drodze pojawiły się mimo wszystko pewne drobne potknięcia.
