Jak nie trudno zauważyć komiksy związane z Wonder Woman recenzuję bardzo rzadko, gdyż po pierwsze nie jest to jakoś szczególnie lubiana przeze mnie bohaterka świata DC, a po drugie poziom tych komiksów w ostatnim czasie do wysokich nie należy. Od czasu runu Azzarello i Chianga w ramach New 52, który wyjątkowo mocno trafił swoją oryginalnością w moje gusta, od kolejnych runów odbijam się jak od ściany. Sprawdzam z reguły pierwsze dwa, czy nawet trzy numery, a potem przestaję czytać i czekam na zmianę twórców. Przygody Diany, Hipolity, Nubii, czy Yary w ramach głównego uniwersum, poza małymi wyjątkami, stanowią niskich lotów rozrywkę, czego przykładem jest chociażby TRIAL OF THE AMAZONS, na który to crossover swego czasu narobiłem sobie apetytu, a który zawiódł na całej linii. Po cichu liczę, że może Tom King okaże się właściwą osobą na właściwym miejscu i stworzy jakąś wartą zapamiętania opowieść, tchnie nowego ducha w ten wołający głośno od dłuższego czasu o ratunek zakątka DCU. W każdym razie, jeśli chciałem znaleźć coś ciekawego z udziałem WW, to albo sięgałem po klasykę sprzed kilku dekad, albo też zaglądałem do imprintu Black Label. Tam właśnie urodził się tak cholernie dobry projekt, jak WONDER WOMAN: DEATH EARTH Daniela Warrena Johnsona z roku 2020, a także WONDER WOMAN HISTORIA: THE AMAZONS (2021/22), po który to album w twardej oprawie sięgnąłem w ciemno, kiedy tylko ujrzał światło dzienne w czerwcu tego roku. I zapewniam, że było warto.
