Nadszedł czas. Chciałem opóźnić ten moment, ale już dłużej nie mogę zwlekać. Pora zacisnąć zęby i zrecenzować ostatni tom zardzewiałego DEATH METAL.
Największe plusy to okładka, której autorem jest Bosslogic oraz to, że to ostatni tom. Nareszcie wolny! Tom zawiera zaledwie pięć zeszytów, z czego dwa to ostatnie numery głównej mini serii. Pozostałe zaś są one-shotami, jeden jest krótki i zarazem bardzo dobry, dwa długie i proporcjonalnie do tego nudne.
Gdy piszę te słowa, na polskim rynku ukazuje się czwarty i zarazem ostatni tom DEATH METAL. A zatem nie ma przebacz, trzeba się zmusić i napisać wrażenia z trzeciego woluminu tego „dzieła”. Jeśli jesteście tu ze mną, to istnieje spora szansa, że DEATH METAL Wam się podoba. Zazdroszczę. Chciałbym czerpać z lektury taki fun, jak przy poprzedzającym go evencie. Moje wrażenia z lektury DM do pozytywnych raczej nie należą, ale mimo to, staram się znajdować jakieś plusy. Drugi tom chwaliłem na ile się dało, niestety wobec trzeciego znowu jestem raczej na „nie”. Z czego jednak wynika mój sinusoidalny stosunek do serii – o tym po krótce poniżej.
Ociągałem się z recenzją tego tomu jak tylko mogłem... Jednakże Egmont narzucił na tyle szybkie tempo wydania kolejnych tomów, że nie wypada mi dłużej zwlekać z wypluciem z siebie wrażeń z lektury drugiej części gargantuicznego eventu, jakim był DEATH METAL.
Moje ogólne nastawienie do całości wyłożyłem już przy okazji opisywania poprzedniej odsłony. Wersja TLDR: tie-iny są w większości naprawdę dobre, ale główna historia bardzo mi się nie podoba. I właśnie dlatego drugi tom był lekturą o wiele lepszą od swojego poprzednika. W tym stosunkowo cienkim woluminie zaledwie jeden zeszyt pochodzi z głównej mini serii, pisanej przez architekta całego wydarzenia, reszta to towarzyszące jej one-shoty.
Postawmy sprawę jasno: to nie będzie pozytywna recenzja. W ostatnich latach podobnie dłużył mi się tylko BATMAN Toma Kinga i AMAZING SPIDER-MAN Nicka Spencera. Sam jestem zaskoczony, bo oryginalny METAL (o czym pisałem w recenzjach polskiej edycji) podobał mi się w swym rdzeniu, tj, głównej mini serii, a wszelkie moje utyskiwania tyczyły się tie-inów. DEATH METAL czytałem na bieżąco - gdy wychodził w USA - z ogromnym niesmakiem, co było zwrotem o 180 stopni w stosunku do tego jak podobał mi się pierwszy METAL. W przypadku tego sequela moje wszelkie zarzuty skierowane są jednak wobec serii wiodącej, a czytelnicze męki umilały mi zaskakująco udane tie-iny.
Na listopad wydawnictwo Egmont zapowiedziało kolejne dwie gry karciane z bohaterami DC Comics. Tym razem będą to: samodzielna gra DC BATMAN METAL oraz kompatybilny z wcześniejszymi wersjami DC BATMAN NINJA.
DC BATMAN METAL będzie grą, w którą można grać samodzielnie lub też łączyć z wydanymi w ubiegłych latach DC POJEDYNEK SUPERBOHATERÓW lub WIECZNE ZŁO i wprowadzać do nich nowe mechaniki. Gracze wcielać się będą tutaj w superbohaterów, których zadaniem będzie pokonanie złowrogiego Barbatosa. Żeby tego dokonać, należy ułożyć możliwie jak najlepszy zestaw kart.
Scott Snyder jest jednym z moich ulubionych scenarzystów DC w historii całego wydawnictwa. Naprawdę! Uważam go za bardzo zdolnego, pełnego poczucia humoru, nieprzewidywalnego, ale i paradoksalnie – co jest ważne w kreowaniu historii – cierpliwego w prowadzeniu bohaterów, rozbudowywaniu świata oraz przeplataniu i podbudowaniu poszczególnych wątków. Uwielbiam jego run o Batmanie, któremu – w moim przekonaniu – ani historia Toma Kinga (zwłaszcza jej ostatnie dwadzieścia kilka numerów), ani to, co aktualnie pisze James Tynion IV nie jest w stanie dorównać. Przy zapewnieniu wartkiej akcji, Snyder nie zapomniał o tej bardziej intymnej stronie Bruce’a Wayne’a, jego wewnętrznych rozterkach, demonach i wątpliwościach, umiejętnie balansując oba aspekty perypetii miliardera - superbohatera w odpowiednich proporcjach.
