Seria SUPERMAN pisana przez Joshuę Williamsona od samego startu zasługuje na uwagę i jest jednym z tych obowiązkowych tytułów, po które chętnie sięgam czytając je na bieżąco. Scenarzyście nadal nie brakuje pomysłów, a prawdziwym hitem była niedawna opowieść poświecona Prime'owi. Aktualnie w USA rozpoczął się nowy intrygujący story arc skupiony na kulcie Czarnych Latarni i wyznawcach Nekrona, zaś Kal-El niczym wampir cierpi w kontakcie z promieniami słonecznymi, zmuszony do nocnego trybu życia. Tymczasem Egmont zafundował mi w październiku powrót do przeszłości i wcześniejszego etapu serii, gdzie Williamson finalizuje dwa lata pracy nad tym komiksem i przygotowuje grunt pod zupełnie nowy rozdział w życiu Człowieka ze Stali.
Lex Luthor odzyskał pamięć. Mercy ma nowe, konkretne plany związane z Supercorpem, a także wciela w życie plan awaryjny, a wszystko z miłości do starego dobrego (w sensie złego) Lexa. Do tego powracają Pharm i Graft, Kal-El musi zapanować nad infekcją czerwonym kryptonitem, a Lois stoczy swój dziewiczy bój u boku Justice League Unlimited.
Chociaż Egmont kombinuje w Polsce z numeracją, to w rzeczywistości jest to już piąty tom w ramach serii pisanej przez Williamsona, gdzie oryginalny tytuł LOVE AND MERCY stanowi fajną grę słów i lepiej oddaje to, z czym mamy do czynienia wewnątrz. Chyba nikt nie oczekiwał, że amnezja Luthora (patrz tom 3: ROD BRAINIACA) będzie trwała wiecznie, a zatem stało się to, co było nieuniknione. Dochodzi do tego już na początku komiksu, gdzie scenarzysta sięga po nieoczekiwany, ale jakże fajny muzyczny motyw. Jednocześnie wygenerowane zostają z tym powrotem pytania m.in. odnośnie tego, jaką wersję Lexa bardziej potrzebujemy oraz czy sam zainteresowany może uciec od swojej przeszłości. Istotną rolę odgrywa Mercy Graves, która jest zdeterminowana i gotowa na desperacki ruch, aby osiągnąć swoje cele związane zarówno z LL, jak i z Supercorpem, która to organizacja ostatecznie przechodzi w tym komiksie do historii.
Akcja pędzi do przodu w szybkim tempie, przez co komiks ten czyta się błyskawicznie, nie ma żadnych dłużyzn czy przestojów. Nie jest to jakaś najwyższa półka, jeśli chodzi o komiksy superhero, ale z pewnością daje czysty fun z lektury, dostarczając dwóch czy nawet trzech ciekawych zwrotów akcji i kończąc się cliffhangerem, który zachęcił mnie do sięgnięcia po kontynuację. Można pomarudzić na niezrozumiały kodeks postępowania, jakim kieruje się główny bohater i nieuzasadniony dla części osób gniew w stosunku do Luthora, ale z drugiej strony takie zachowanie nie powinno dziwić, skoro od lat/dekad Superman słynie z takiej konsekwentnej postawy, co odróżnia go od wielu innych herosów. Wątek Luthora kończy się dosyć dziwnie, a z jednego zagrożenia przeskakujemy do drugiego, tyle że tym razem dla odmiany życiu mieszkańców Metropolis zagraża sam eS, który nie jest w stanie zapanować nad tym, co z jego ciałem wyczynia "pamiątka" zostawiona swego czasu przez dwóch szalonych naukowców. Tu akurat jak najbardziej kupuję rozwiązanie, które zaproponował scenarzysta.
W kilku miejscach twórcy serwują nam jakieś interludium, gdzie sygnalizują m.in. powrót Time Trappera oraz skrzyżowanie się dróg Supermana z mroczną wersją Legionu Superbohaterów. Zaglądamy też na chwilę do generała Zoda, który mocniej i konkretniej wkroczy do supermanowego zakątka DCU zapewne dopiero (patrząc pod kątem polskich wydań)w 2028 roku. A jeśli kogoś interesują dalsze losy Leny Luthor, to po wydarzeniach z tego komiksu na dobre przeniosła się na łamy niewydawanej w Polsce serii SUPERGIRL, gdzie idealnie wpasowała się w otoczenie Kary.
Jeszcze słowo o ilustracjach. Jeśli jesteście fanami warsztatu, jaki prezentuje Brazylijczyk Eddy Barrows, to nie mogliście lepiej trafić. W przypadku tego artysty oraz towarzyszącego mu tradycyjnie inkera Ebera Ferreiry, zawsze można liczyć na finalny produkt stojący na wysokim poziomie. Barrows najlepiej sprawdza się w ilustrowaniu takich opowieści, gdzie dominują widowiskowe pojedynki, wymiany ciosów, eksplozje, czy też pościgi. Ma zatem spore pole do popisu i wykorzystuje to, aby pokazać się z jak najlepszej strony i zapewnić czytelnikowi solidną dawkę przyjemnych wizualnych wrażeń. Dobrze prezentują się także te spokojniejsze plansze z pierwszego zeszytu specjalnego, zwłaszcza swój urok mają "luthorowe" flashbacki. Nie mam się do czego przyczepić, jeśli chodzi o prace wykonaną przez wiodącego w tym komiksie artystę. Warto przyzwyczaić się do jego stylu, gdyż ozdobi swoimi ilustracjami także połowę następnego tomu. Z okazji jubileuszowego 25 numeru dostajemy po kilka stron narysowanych przez Jamala Campbella oraz Dana Morę, zaś w dwóch ostatnich rozdziałach Barrowsa wspomaga Sean Izaakse. Łącznie daje nam to idealnie skrojonych pod rysowanie perypetii Supermana twórców.
MIŁOŚĆ I LITOŚĆ to solidny, ale jednocześnie słabszy od poprzedniego tom. Jest tutaj sporo interesujących momentów i wizualnych popisów Barrowsa, ale są też dziwne i niezbyt logiczne decyzje odnośnie Lexa i eSa, czy też trochę niewykorzystany potencjał związany z supermocami Lois. Jak już wspomniałem na początku, komiks ten zamyka napoczęte wcześniej wątki, spina klamrą dwa lata przygód Supermana pod batutą Joshuy Williamsona, a także inicjuje czające się już za rogiem nowe wydarzenia. Teraz czas na starcie z Legionem Darkseida oraz turniej o tytuł Króla Omega, czyli kwestie zakrojone na znacznie większą skalę i obejmujące już - czy to się komuś podoba, czy też nie - całe Uniwersum DC, a nie tylko skupione wokół Metropolis. Oj, będzie się działo!
-------------------------------
Komiks otrzymany do recenzji od wydawcy, przy czym Egmont nie miał wpływu na treść powyższej opinii.
Omawiane wydanie zbiorcze znajdziecie m.in. w internetowym sklepie Egmontu lub na ATOM Comics.
Album zawiera materiał z oryginalnych komiksów SUPERMAN: LEX LUTHOR SPECIAL oraz SUPERMAN v6 #24 - 27.
Autor: Dawid Scheibe
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz