35 lat temu TM-Semic zaprezentował polskim fanom komiksu superbohaterskiego oraz Człowieka ze Stali komiks, który z kilku powodów na trwałe zapisał się w mojej, i zapewne nie tylko mojej pamięci. Zdobiła go intrygująca i rodząca wiele pytań okładka autorstwa Kerry'ego Gammilla pochodząca z oryginalnego SUPERMAN v2 #30 z roku 1989, na której Kal-El w masce tlenowej na twarzy próbuje powstrzymać deszcz meteorytów. O co w tym wszystkim chodziło?
SPRZYSIĘŻENIE ZŁOCZYŃCÓW to kolejna warta uwagi nowość, jaka ukazała się w ramach kolekcji DC Bohaterowie i Złoczyńcy. Już z okładki* komiks ten krzyczy do nas dużymi pogrubionymi literami, że jest to część Nieskończonego Kryzysu (NK), który jak sama nazwa wskazuje za cholerę nie chce się skończyć i stąd co jakiś czas Hachette zarzuca nas różnymi seriami wprowadzającymi/tie-inami do tego eventu. Oczywiście w losowej kolejności, żeby nie było tak łatwo ;) Tym razem z ramach telenoweli poświęconej NK otrzymujemy mini serię od Gail Simone, gdzie debiutuje Sekretna Szóstka, a także zaglądamy na chwilę do rozgrywających się w tym samym czasie wydarzeń w supermanowym zakątku DCU.
Tom 67 kolekcji oznacza powrót na jej łamy przygód Człowieka ze Stali, a zatem musowo ląduje na mojej liście zakupów. Komiksów z Supermanem nie pojawia się co prawda w ramach DC Bohaterowie i Złoczyńcy zbyt wiele, ale jak już się zdarzą takowe, to za każdym razem są to pozycje warte przeczytania. I nie inaczej jest tym razem, gdyż cofamy się do połowy lat 80-tych i odświeżonej, budowanej od podstaw mitologii związanej z Supermanem autorstwa legendarnego Johna Byrne'a. Piękny dla głównego bohatera, jak i dla całego DC okres, który na trwałe zapisał się w mojej pamięci.
Ostatnim recenzowanym przeze mnie tomem był 23, a potem nastąpił szereg dubelków, które postanowiłem sobie odpuścić. Nie mogłem jednak odpuścić tomu 28, gdzie pojawia się już całkiem nowy, mocno wyczekiwany materiał. Do Polski zawitały wreszcie LEGENDY stworzone w latach 86-87 przez takich twórców, jak John Ostrander (pomysł), Len Wein (scenariusz) oraz John Byrne (ołówek), które stanowiły nowy etap budowanego od podstaw komiksowego świata DC. Jako miłośnik komiksów osadzonych w drugiej połowie lat 80-tych oczywiście miałem już przyjemność przeczytać tą opowieść w oryginale, ale chętnie do niej powróciłem za sprawą ładnego wydania wypuszczonemu przez Hachette.
Na początku 1991 roku ukazał się na naszym rynku drugi numer Supermana oznaczony numerem 1/1991. Pierwszy, pilotażowy trafił do kiosków Ruchu pod koniec 1990 r. W roku 90 zadebiutowali w Polce za sprawą TM-Semic pierwsi superbohaterowie ze stajni Marvela – Spider-Man i Punisher. Rok 1991 miał dać szansę stajni DC. Wówczas to rozpoczęto wydawanie dwóch tytułów w cyklu miesięcznym – Batmana i Supermana.
Kiedy nie możesz już patrzeć na to, jak Brian Michael Bendis bezkarnie i za oficjalnym przyzwoleniem DC dokonuje gwałtu na lubianej przez Ciebie postaci Supermana (a przy okazji nie mając również ciekawego pomysłu na pisanie innych postaci z eS-uniwersum), czas na lekturę czegoś, co skutecznie wymaże te złe wspomnienia. Świetną okazją do uspokojenia skołatanych nerwów i kontaktu z dobrym jakościowo supermanowym runem, jest na przykład wydany niedawno zbiór, który zawiera kilkanaście pierwszych rozdziałów ery zainicjowanej przez Johna Byrne'a w roku 1986. Poniżej znajdziecie kilka słów zachęty do zakupu tego komiksu, uzupełnionych całkiem sporą galerią zdjęć.
Komiksy takiego typu jak UNIWERSUM DC WEDŁUG MIKE’A MIGNOLI to publikacje dość nietypowe. Są one skierowane bowiem do bardzo konkretnej grupy odbiorców – takich, którzy już znają i przede wszystkim mocno doceniają dorobek danego twórcy i nie przeszkadza im, iż nierzadko nie zawierają one konkretnych historii, a tylko te jej fragmenty, do których dane nazwisko dołożyło rękę. Teraz może lekko Was zadziwię, lecz chociaż lubię Mignolę jako artystę, jego styl uważam za niezwykły i niepodrabialny, to jednak jak to często powtarzam, z jego autorskiego dorobku zdecydowanie bardziej wolę ”BBPO” niż ”Hellboya”. Co więcej, jestem z tych dziwnych typów, dla których dobry komiks nie musi być piękny i jeśli scenariusz jest taki, jakiego oczekuję, to całość może rysować (bez urazy) Dem i będę zadowolony. Dla mnie UNIWERSUM DC WEDŁUG MIKE’A MIGNOLI stało się więc nie tyle okazją do poznania wczesnych prac wymienionego w tytule twórcy, ale też i kilku komiksów, o których istnieniu pewnie bym nawet nie wiedział, gdyby nie ta publikacja. Ryzyko nieduże, bo nawet gdyby okazały się kiepskie fabularnie, to przynajmniej miałem pewność, że będą fajnie narysowane.
