Konstrukcja tego tomu ponownie wyróżnia się od poprzednich. Tym razem mamy do czynienia z serią niepowiązanych ze sobą jedno lub dwuczęściowych historii autorstwa najróżniejszych scenarzystów. Należy bowiem wspomnieć, że tym razem Alan Moore jest twórcą zaledwie jednej, finałowej opowieści. Za pozostałe odpowiada cała plejada scenarzystów, a wśród nich takie nazwiska jak Geoff Johns, Brian K. Vaughan czy Ed Brubaker, a nawet znany brytyjski pisarz Michael Moorcock.
Pierwszy tom w większości składał się z krótkich historyjek (nieraz nawet po kilka w jednym rozdziale), których tym razem wprawdzie również nie zabraknie, ale jednak aż połowę tego albumu stanowią dwie dłuższe historie. Pierwsza nich opowiada o najeździe kosmitów odpowiedzialnych za jedną z poprzednich przygód, a bohaterem drugiej jest Tom Stone – odpowiednik Stronga z alternatywnego czasu. Należy też wspomnieć, że tym razem Alan Moore nie jest odpowiedzialny za scenariusze wszystkich zawartych tu historii. Jedną z króciutkich kilkustronicowych opowieści napisała jego córka Leah, a Peter Hogan jest scenarzystą dwóch zeszytów zamykających tom.
