Jeszcze w sierpniu, wydawnictwo Egmont do swojej oferty przyłączyło album Uniwersum DC według Alana Moore’a, komiks, który siłą rzeczy ma przyciągnąć samym nazwiskiem. Oczywiście Moore przeniósł kilka gór w komiksowej branży swoimi Strażnikami, Potworem z bagien, czy Zabójczym żartem. Mimo to nie był to nigdy autor wyłącznie tych kilku czołowych utworów, ponieważ w branży pisał scenariusze blisko 4 dekady.
WATCHMEN – dzieło przytłaczające swoją wybitnością?
Na mojej drodze stanęło niezwykle karkołomne zadanie. Trudno bowiem powiedzieć coś odkrywczego o linii wydawniczej DC Compact, o której fani naszego ukochanego medium trąbili w internecie już od jakiegoś czasu, stopniowo budując hype na jej przyjęcie w kraju nad Wisłą. Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy bibliotekarki, która widziała, jak dokonuję komiksowych sprawunków, wypychając mój biedny plecak po brzegi grubymi "cegłami'' w twardych oprawach i próbuję go za sobą ciągnąć. Torba praktycznie się nie domykała i wyglądała, jakby miała lada moment wybuchnąć. Dźwigając ją przez miasto, wyglądałem niczym hobbit Bilbo Baggins zmierzający na największą przygodę swojego życia opisaną przez Tolkiena. Chciałbym więc podziękować wydawnictwu Egmont za to, że oszczędzają miejsce w naszych mieszkaniach, stan portfeli, a nierzadko również ręce i kręgosłupy. Wielu z nas jest wdzięcznych za komiksy, które można swobodnie poczytać w autobusie, tramwaju albo podczas przerwy w pracy, czy na uczelni. Wydania, po których nie będziemy specjalnie płakać, jeżeli poplamimy je podczas posiłku jakimś sosem albo zgubimy z roztargnienia w przypadkowym miejscu.
W ramach tomu opatrzonego numerem 77 Hachette znów przenosi nas w lata 80-te i proponuje przygody bohatera o pseudonimie Vigilante. Wybór zaskakujący i nieoczywisty, gdyż zapewne mało kto kojarzy w ogóle taką komiksową postać. Na przestrzeni lat całkiem liczne grono osób używało właśnie tak brzmiącego pseudonimu, a w tym konkretnym przypadku skupiamy się na wykreowanym przez duet Marv Wolfman/George Perez prokuratorze okręgowym nazwiskiem Adrian Chase. Ten liczący blisko 280 stron album jawi się na początku jako duży znak zapytania, ale chociażby same nazwiska twórców zachęcają, aby sprawdzić zawartość.
Hal Jordan - "Nie czuję się wyjątkowy ani nie różnię się niczym od innych powierników pierścienia. Zrobiłem tylko to, co uczyniłby każdy Green Lantern, gdyby miał taką szansę".
Najnowszy tom przenosi nas w kosmiczne zakamarki uniwersum DC, gdzie ważną rolę odgrywa specyficzna jednostka stróżów prawa i porządku zwana Korpusem Zielonych Latarni. Polski czytelnik nie może czuć się szczególnie rozpieszczonym, jeśli chodzi o komiksy z udziałem Hala Jordana oraz innych Latarników na przestrzeni ostatnich lat, stąd każdy wydany album o tej tematyce siłą rzeczy wywołuje uśmiech zadowolenia na mojej twarzy. Może uda się dożyć pięknych czasów, gdy dostanę w swoje ręce cały run Geoffa Johnsa (seria GREEN LANTERN) po polsku, nie mówiąc już o runie Gleasona i Tomassiego w ramach GLC. Tymczasem kolekcja DC Bohaterowie i Złoczyńcy rzuca nas w nieco inne realia, zapraszając do podróży w przeszłość i zapoznania się z wizją Korpusu oraz jego członków sprzed czterech dekad. Już same nazwiska twórców sprawiają, że nie można obok tego komiksu przejść obojętnie, chociaż oczywiście istnieje pewna obawa, że całość może okazać się po tylu latach trochę ciężka do przebrnięcia.
Konstrukcja tego tomu ponownie wyróżnia się od poprzednich. Tym razem mamy do czynienia z serią niepowiązanych ze sobą jedno lub dwuczęściowych historii autorstwa najróżniejszych scenarzystów. Należy bowiem wspomnieć, że tym razem Alan Moore jest twórcą zaledwie jednej, finałowej opowieści. Za pozostałe odpowiada cała plejada scenarzystów, a wśród nich takie nazwiska jak Geoff Johns, Brian K. Vaughan czy Ed Brubaker, a nawet znany brytyjski pisarz Michael Moorcock.
Śledząc uniwersa Marvela i DC, mamy do dyspozycji dziesiątki serii, które niekiedy ciągną się nawet setkami zeszytów. Coraz to kolejne eventy, one-shoty, mini serie, maxi serie itd. pojawiają się na sklepowych półkach regularnie, co każe nam myśleć, że oba wydawnictwa pompują do swoich uniwersów każdy nawet najmniejszy pomysł, jaki pojawi się w umysłach twórców których zatrudniają. Zapominamy jednak, jak dużo pomysłów i koncepcji zostaje odrzuconych po drodze, do druku dopuszczając zaledwie jakiś procent tego co liczni twórcy pitchują im regularnie. Czasami nawet zdarza się sytuacja, w którym jakiś komiks już był na zaawansowanym etapie tworzenia, albo co gorsza był skończony, a i tak nie ujrzał światła dziennego. Takich przykładów można by było z odmętów historii komiksu amerykańskiego wyciągnąć wiele, ale dzisiaj akurat chciałbym pochylić się nad serią, a właściwie eventem, którego historia zakończyła się niestety tylko na pitchu/pomyśle/ogólnym zarysie.
Pierwszy tom w większości składał się z krótkich historyjek (nieraz nawet po kilka w jednym rozdziale), których tym razem wprawdzie również nie zabraknie, ale jednak aż połowę tego albumu stanowią dwie dłuższe historie. Pierwsza nich opowiada o najeździe kosmitów odpowiedzialnych za jedną z poprzednich przygód, a bohaterem drugiej jest Tom Stone – odpowiednik Stronga z alternatywnego czasu. Należy też wspomnieć, że tym razem Alan Moore nie jest odpowiedzialny za scenariusze wszystkich zawartych tu historii. Jedną z króciutkich kilkustronicowych opowieści napisała jego córka Leah, a Peter Hogan jest scenarzystą dwóch zeszytów zamykających tom.
Dotychczasowe cztery tomy, jakie ukazały się w ramach nowej kolekcji od Hachette - UNIWERSUM DC: BOHATEROWIE I ZŁOCZYŃCY, z różnych powodów sobie odpuściłem. Dwa pierwsze to duble, do których nigdy więcej nie zamierzam wracać, zaś dwa kolejne to także powtórki na naszym rynku i tym razem już warte uwagi, ale akurat posiadam je w swojej kolekcji w postaci innych wydań zbiorczych. Mówiąc o dublach mam oczywiście na myśli główne historie, a nie krótsze dodatkowe opowieści. BATMAN: CO SIĘ STAŁO Z KRZYŻOWCEM W PELERYNIE? to oczywiście również jeden z tych tytułów, jakie wcześniej doczekały się publikacji w Polsce, ale po pierwsze dawno temu pozbyłem się swojego egmontowego egzemplarza (czego później żałowałem), który jest od dłuższego czasu dostępny jedynie z drugiej ręki, a po drugie to po prostu całkiem udany komiks o Batmanie (i nie tylko) warty zainwestowania w niego te cztery dyszki.
UWAGA: to druga recenzja tego komiksu na łamach DCManiaka. Poprzednią, autorstwa Andrzeja, znajdziecie TUTAJ.
Trochę Egmont kazał na czekać na ten zbiorek. Cztery lata to dość dużo by zapomnieć jak w 2017 roku podobała nam się kolejna Moore'owska wariacja na temat superhero. Smax nie jest jakimś specjalnym 'must read', ale jego lektura dość szybko dubluje emocje towarzyszące czytaniu głównej serii. To pozycja nierówna, ale żadna z trzech umieszczonych tu opowieści nie zalicza spektakularnych upadków.
Chyba pierwszy raz mi się zdarzyło, że przed recenzją w ogóle nie wiedziałem, o czym będzie opisywane przeze mnie dzieło - jedną z zalet egzemplarzy recenzenckich jest jednak możliwość zapoznania się z komiksami, które w innym wypadku pozostawałyby przeze mnie zupełnie niezauważone. Teraz już mogę wyjaśnić innym laikom, że TOP 10 to dzieło Alana Moore'a opowiadające o perypetiach policjantów operujących w Neocity - mieście, którego każdy mieszkaniec posiada supermoce bądź jest zamaskowanym mścicielem. Jednocześnie, "vigilantyzm" jest tamże zakazany, a prawo do używania swoich mocy do walki z przestępczością mają wyłącznie funkcjonariusze policji. Główną, 12-częściową miniserię Egmont wydał w 2017 roku, w opisywanym tomie znajdziemy za to spin-offy tejże.
