DC Horror to ciekawa inicjatywa, która jest swoistą kontynuacja imprintu Hill House Comics stworzonego przez Joe Hilla. Projekt skupia się na publikowaniu komiksów grozy co jest rzadkością na rynku amerykańskim. Jednym z tytułów, które zostały wydane w ramach tego ruchu jest HYDRAULIK DUSZ (SOUL PLUMBER). Za pomysł i scenariusz komiksu odpowiedzialni są Marcus Parks, Henry Zebrowski oraz Ben Kissel, a za warstwę rysunkową John McCrea i Pj Holden.
Dawno, dawno temu, DC Comics postanowiło spróbować wpuścić nieco świeżej krwi do swojego uniwersum i zorganizowało event BLOODLINES, który w olbrzymim skrócie, miał w efekcie końcowym stworzyć armię nowych superbohaterów i złoczyńców w ofercie DC. Problem w tym, że całe wydarzenie było tak totalną porażką, iż po kilku latach wydawca pozwolił na autokrytykę tego eventu na łamach komiksu z udziałem jedynej wykreowanej wówczas postaci, która kogokolwiek obchodziła. Mowa tu oczywiście o Tommym Monaghanie, głównym (anty)bohaterze serii HITMAN. Sęk w tym, że rachunek ekonomiczny w takim wydawnictwie jak DC Comics zawsze stoi na pierwszym miejscu i po pięciu latach publikacji owego tytułu, przyszedł czas pożegnanie i z tym tytułem. Wydaje się jednak, że Garth Ennis dostał informację na ten temat odpowiednio wcześniej, ponieważ na szczęście udało mu się całość zakończyć w sposób godny tego, jaki poziom prezentował HITMAN przez cały swój wydawniczy żywot.
Jak już powtarzałem przy okazji recenzowania poprzednich tomów serii HITMAN, szalenie cieszę się z powodu tego, że wydawnictwo Egmont zdecydowało się sięgnąć po ten tytuł. Jasne, jest to wśród fanów DC Comics pozycja o statusie kultowej, lecz mimo wszystko o niejednym tytule podobnego kalibru można śmiało napisać, iż wydawca ten stara się za wszelką cenę go nie dostrzec. Cieszmy się zatem z tego, że HITMAN nie tylko na naszym rynku jest znowu obecny i nijak się nie zestarzał przez minione nieco ponad dwie dekady, ale także z powodu znacznie bardziej prozaicznego – czwarty tom jest bodaj najlepszym spośród dotychczasowych.
Jakie jest Wasze pierwsze skojarzenie na hasło ”Garth Ennis”? KAZNODZIEJA? Ok, dobra odpowiedź. HELLBLAZER? Też nieźle. ”The Boys”? No tak, temat na czasie ostatnio. Ja jednak mam nieco inną odpowiedź do zaproponowania, ponieważ autor ten jak nikt inny kojarzy mi się z komiksami wojennymi, czego zresztą fragmenty mieliśmy okazję przeczytać także i po polsku. Ennis co prawda równie mocno może kojarzyć się z pewnego rodzaju parodiowaniem gatunku superhero, z czym mamy do czynienia także i chociażby na łamach całej serii HITMAN, lecz jakoś tak dziwnie byłoby nie wepchnąć po drodze gdzieś choćby jednej historii, gdzie mundurowi są znacznie ważniejsi od trykociarzy. Ale hej, to dla mnie kwintesencja tego, co lubię w tym scenarzyście, więc nie mam zamiaru narzekać.
O pierwszym tomie serii HITMAN od wydawnictwa Egmont pisałem w umiarkowanie pozytywnych słowach. Scenarzysta tego dzieła to znany i przez wielu lubiany Garth Ennis, który podczas pracy nad tym tytułem jednocześnie prowadził KAZNODZIEJĘ – komiks o trzy klasy lepszy – zaś jak prowadzić zimnokrwistego mordercę z paroma moralnymi zasadami pokazał w pełni podczas swojego niesamowitego runu w najróżniejszych seriach z Punisherem od Marvela. Większą jej część znamy już zresztą w Polsce. HITMAN to z kolei seria, gdzie Ennis badał teren przez dłuższy czas i dopiero w drugim tomie widać początki tego, za co Tommy Monaghan jest pamiętany do dzisiaj. Jednocześnie to wciąż stosunkowo ugrzeczniona wersja Ennisa, ale już dająca sporo satysfakcji podczas lektury. W komiksie znalazło się miejsce na trzy dłuższe opowieści i dwie krótsze. O każdej z nich napiszę kilka zdań opinii.
