Batman: Detective Comics – Gothamski Nokturn część II, czyli parę słów
o najdziwniejszym katharsis, jakie przeżyłem oraz komiksie, po którym została
mi tylko pustka w głowie (i najdłuższy tytuł recenzji w mojej redakcyjnej
karierze).
Dawno nie miałem uczucia, kiedy zabieram się do pisania recenzji i właściwie nie wiem, co tak naprawdę chciałbym Wam przekazać. Dlatego tym razem będzie nieco krócej niż zazwyczaj (ale tylko trochę).
Od czasu mojej recenzji ósmego tomu AMERYKAŃSKIEGO WAMPIRA minęło ponad 6 lat. Od tamtego czasu wiele się zmieniło na polskim i amerykańskim rynku komiksowym. Czy finał pierwszej autorskiej serii komiksowej scenarzysty Scotta Snydera (oryginalnie wydany w 2021 roku) wart był takiego czasu oczekiwania? Czy seria, która przyniosła mu pierwszego Eisnera zakończyła się z przytupem? No… raczej nie.
Czterdzieści pięć. Tyle lat minęło od poprzedniej solowej serii Błazeńskiego Księcia Zbrodni. Choć de facto kilkunasto zeszytowa seria, którą Egmont wydał w jednym grubaśnym trejdzie nie jest historią o Jokerze, ale o tym za chwilę. Za scenariusz serii odpowiada James Tynion IV, który w ostatnich latach narobił sporego szumu w środowisku komiksiarzy. Dawny protegowany Scotta Snydera do mainstreamu wdarł się właśnie za jego sprawą. Tynion pomagał swemu mentorowi przy bat-komiksach, dostał własny tytuł „Szpon”, a szerzej dał o sobie znać dopiero na początku inicjatywy DC Odrodzenie. Wtedy to przejął stery „Detective Comics”, czyniąc z niego komiks drużynowy, gdzie każdy członek grupy dostał swoje pięć minut. Przeciwnicy byli tacy sobie, ale było widać, że autor ma potencjał. W tym samym roku (2016) doprowadził do pierwszego (i jedynego wartego uwagi) spotkania Batmana z Wojowniczymi Żółwiami Ninja. Jednak prawdziwy bum nastąpił pod koniec drugiej dekady bieżącego wieku, gdy poszedł w autorskie projekty horrorowe. Sukces „Coś zabija dzieciaki” (z Boom Studios) przerósł wszelkie oczekiwania, a zaraz po nim wystartował „Departament prawdy” (Image Comics). W 2021 roku zgarnął dwie branżowe statuetki, odpowiednio Eisnera i Ringo, a w roku ubiegłym rozbił bank zdobywając po trzy każdej z nich. Uczeń przerósł mistrza. Jednocześnie nadal udzielał się w DC, gdzie dostał do pisania „Batmana”, a run ten był w moim odczuciu tak słaby, że ostatecznie zniechęcił mnie do regularnego czytania tej serii (a wytrzymałem cały run Toma Kinga!). Same pomysły na fabułę wyglądały ok, ale ich realizacja rozminęła się z moimi oczekiwaniami. Tynion wpadł wtedy w jakiś dziki szał wypluwania z siebie - z prędkością karabinu maszynowego - nowych postaci. Przestałem czytać jego „Batmana” wraz z „Wojną Jokera”, której jedną z późniejszych reperkusji był tzw. „Dzień A”, podczas którego zginęła większość pacjentów i personelu Azylu Arkham zagazowani toksyną Jokera. Sam Joker, pozbawiony oka uciekł z Gotham City, co robił dalej dowiadujemy się na początku zbioru „Polowanie na klauna”.
W dzień premiery filmu THE BATMAN, Michał cofa się o ponad dekadę i w ramach przypomnienia przygląda się jednemu z najlepszych wydanych komiksów z tym bohaterem.
