Detective Comics – finał serii Rama V
Od prawie dwóch lat na polskim rynku ukazywała się seria Detective Comics spod pióra Rama V. Wówczas sięgnąłem po nią jako alternatywę do według mnie miernego Batmana Zdarsky’ego i od razu zaskoczyłem się pozytywnie wyjątkowym podejściem do postaci Mrocznego Rycerza. Autor łącznie napisał aż 28 zeszytów mieszczących się w pięciu grubych albumach, a których finał ukazał się w zeszłym miesiącu.
Batmanowe serie zawsze są (z reguły) zdominowane przez dwie, pojawiające się na rynku już od prawie 90 lat. Mowa oczywiście o Batmanie, jak i o Detective Comics, która w odróżnieniu od głównego ongoingu, prawie nigdy nie wyzerowała numeracji. W Stanach ukazało się już ponad 1100 zeszytów jednej z flagowych serii, nawet pomimo zupełnie różnych wizji na postać Mrocznego Rycerza na jej łamach. Jedną z nich dzieli się Ram V, już po raz czwarty, gdy policzymy wydania zbiorcze.
"There once was a sweet circus boy..."
Nic nie może wiecznie trwać, a zatem ceniony run Toma Taylora oraz Bruno Redondo w NIGHTWINGU dobiegł w październiku ubiegłego roku końca. I chyba dobrze, bo format zaczynał się już wyczerpywać, twórcy opowiedzieli i pokazali dokładnie to, co chcieli od początku opowiedzieć i pokazać, nie było sensu ciągnąć tego na siłę dalej. Coś się kończy, coś się zaczyna. Zaledwie tydzień po finałowym zeszycie wspomnianych panów (była miesięczna obsuwa) wystartował w ramach DC All In zupełnie nowy run, gdzie stery w swoje ręce przejęli scenarzysta Dan Watters oraz rysownik Dexter Soy. Oba nazwiska dobrze mi znane, a do tego mając w pamięci to, co Watters zaproponował (albo nadal proponuje) w takich seriach, jak LUCYFER, BATMAN: DARK PATTERNS, czy SWORD OF AZRAEL, nie trzeba mnie było ani przez moment przekonywać, żeby dalej śledzić perypetie Dicka Graysona w ramach jego solowego tytułu. Poniżej znajdziecie moje wrażenia po przeczytaniu pierwszego wydania zbiorczego, które miało premierę w lipcu.
Pierwszy tom serii ACTION COMICS pisanej przez Philipa Kennedy'ego Johnosna, jaki ukazał się już w ramach Dawn of DC, okazał się dla mnie atrakcyjnym i wartościowym kąskiem. Nie było zatem żadnych wątpliwości, że trzeba sięgnąć po kolejną odsłonę licząc na to, że i tym razem twórcy ugotują coś smacznego z udziałem Super-rodzinki, która stanowi najważniejszy element tej serii. Recenzja będzie krótka, ale nie dla tego, że nie chciało mi się pisać dłuższej, tylko po prostu... nie ma o czym pisać.
Batman: Detective Comics – Gothamski Nokturn część II, czyli parę słów
o najdziwniejszym katharsis, jakie przeżyłem oraz komiksie, po którym została
mi tylko pustka w głowie (i najdłuższy tytuł recenzji w mojej redakcyjnej
karierze).
Dawno nie miałem uczucia, kiedy zabieram się do pisania recenzji i właściwie nie wiem, co tak naprawdę chciałbym Wam przekazać. Dlatego tym razem będzie nieco krócej niż zazwyczaj (ale tylko trochę).
Niedawno wrzuciłem posta z pozycjami od DC, jakie Egmont wyda w Polsce w czerwcu. Tym razem dla odmiany opowiem o czymś, czego Egmont nie wyda ani w czerwcu, ani zapewne kiedykolwiek. Chociaż nie ukrywam, że byłbym pozytywnie zaskoczony i jednocześnie zadowolony, gdyby tytuły takie jak SWORD OF AZRAEL również trafiały na nasz rynek. I nie chodzi mi tym razem o znaną zdecydowanej większości klasyczną historię BATMAN: SWORD OF AZRAEL z roku 1992, ale o mini serię, jaka powstała w roku 2022 za sprawą duetu Dan Watters (scenariusz) oraz Nikola Čižmešija (rysunki). Pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników Jeana-Paula Valleya.
"Tobie Nieskończeni dali Twój własny dom. Chciałem tylko im pokazać... pokazać Danielowi (...) że mogę być dość dobrym koszmarem, by rządzić własnym domem".
Kolejna z serii ukazujących się pod szyldem Sandman Uniwersum doczekała się w Polsce finalizacji. DOM SZEPTÓW zamknął się w trzech wydaniach zbiorczych, z czego ten ostatni album jest najgrubszy z dotychczasowych, gdyż zawiera aż 10 zeszytów i trzeba było na niego czekać tylko 8 miesięcy, a nie 14, jak na tom 2. Ongoing tym samym doczekał się 22 numerów, co można uznać według mnie za spore osiągnięcie patrząc na to, jaki poziom prezentowały od początku historie nakreślone przez Nalo Hopkins, wspieranej od pewnego momentu przez Dana Wattersa. Nie wiązałem jakichś większych nadziei na poprawę tego stanu rzeczy w OBSERWATORACH, ale skoro powiedziało się A, a potem B, to trzeba powiedzieć jeszcze C i doczytać całość do końca.
Prawie rok po
polskiej premierze ostatniego tomu doczekaliśmy się kontynuacji przygód Gwiazdy
Zarannej w ramach linii wydawniczej SANDMAN UNIWERSUM. Zabrzmię pewnie jak
zdarta płyta, ale po lekturze DZIKIEGO GONU nadal uważam, że jest to seria
warta wszelkiej uwagi i dowód na to, że najnowsze rozszerzenie uniwersum
legendarnego SANDMANA nie było festiwalem straconych szans i bylejakości.
Oczywiście nie wszystkim musi się ono podobać, ani nie zawsze wszystko wyszło.
Jednakże kilka z otrzymanych – chociażby LUCYFER – trzyma naprawdę wysoki
poziom.
Ostatnio recenzowałem horror z linii Hill House Comics, który niestety mnie pod wieloma względami rozczarował. Dlatego też dzisiaj dla odmiany słów kilka o horrorze, który okazał się pozytywnym zaskoczeniem. Dan Watters oraz Dani stworzyli takowy nieoczekiwanie w ramach głównego uniwersum DC, a punktem wyjściowym dla ich opowieści okazał się atak na Azyl Arkham i zabicie przez truciznę Jokera wielu pacjentów oraz personelu zakładu. Początkowo nie byłem zainteresowany śledzeniem tej sześciozeszytowej mini serii, śledząc - wiadomo - BATMANA, czy DETECTIVE COMICS i dodając ją do listy "sprawdzę kiedyś tam w wolnym czasie". Jakież było moje zdziwienie, gdy wreszcie po jakichś trzech miesiącach nadrobiłem zaległości i szybko okazało się, że została ona napisana właśnie dla mnie. Też tak czasem macie, że otwieracie na pierwszej stronie i już Wiecie, że to jest właśnie to, że ten komiks Was wciągnie i zaangażuje?
Zarzekałem się wcześniej, że po przeczytaniu MOCY PODZIELONEJ nie sięgnę już po dalsze tomy serii DOM SZEPTÓW, ale tak się złożyło, iż to mnie przyszło zrecenzować najnowszy tom. Minęło aż czternaście miesięcy od publikacji inauguracyjnej odsłony i część rzeczy odnośnie wcześniejszych wydarzeń siłą rzeczy wyleciała mi z głowy. Przeglądając w ramach odświeżenia pamięci tom pierwszy jeszcze raz uświadomiłem sobie, że ciężko było go doczytać do końca, na co duży wpływ miała dłużąca się, zbyt chaotyczna i mało wciągająca fabuła, a także jedynie poprawne rysunki. Przymierzając się zatem do czytania ANANSE miałem spore obawy, że będzie to dla mnie czas raczej zmarnowany, niż dobrze spożytkowany. A jak wyszło w praktyce?
