Władza absolutna, czyli crossover bez wyrazu
Egmont w maju wypuścił trzeci, finałowy tom Władzy absolutnej, eventu mającego prowadzić do zupełnie nowej inicjatywy o nazwie DC All-In. W niej znajduje się jednocześnie uniwersum Absolute, do którego teoretycznie event prowadzi. Teoretycznie, bowiem brak jego znajomości zupełnie nie wpływa na odbiór nowego świata w DC.
Bardzo trudno było mi zasiąść do pisania tej recenzji. Nie jest to związane z poziomem lektury, a bardziej obawą o repetytywność wobec odczuć związanych z poprzednim tomem. Egmont bowiem wydaje właśnie Władzę absolutną w trzech tomach z miesiąca na miesiąc, dając nam spory wgląd w kolejny, wielki event w świecie DC, prowadzący bardzo luźno do uniwersum Absolute. Niemniej ma on niestety całkiem niewiele wspólnego ze światem stworzonym przez Scotta Snydera.
W zeszłym tygodniu premierę nakładem Egmontu zaliczyło już piąte wydanie zbiorcze w ramach serii BATMAN/SUPERMAN: WORLD'S FINEST. Co prawda śledzę ten tytuł na bieżąco w oryginale, ale mimo tego chętnie sięgam po kolejne wydane w naszym kraju odsłony, gdyż do tak udanych serii zawsze chętnie i przyjemnie się wraca, zwłaszcza kiedy ma się ochotę na coś lekkiego, przyjemnego, z mieszanką akcji, humoru, świetnych dialogów i dobrze rozpisanych postaci. Czy taki jest też najnowszy, piąty tom?
Pod koniec marca Egmont uraczył nas m.in. piątym tomem serii BATMAN pióra Chipa Zdarsky'ego. Twórcy, który swoimi kontrowersyjnymi, zakręconymi i szalonymi pomysłami mocno namieszał w życiu Człowieka-Nietoperza, a zaproponowane przez niego pomysły były niejednokrotnie ciężkie do przetrawienia dla statystycznego czytelnika. Było do tej pory mocno oryginalnie, bardzo pomysłowo, widowiskowo i widać, że scenarzysta miał wypracowaną konkretną wizję/plan, ale te jak łatwo zgadnąć trafiły do wąskiej grupy odbiorców, zaś miłośnicy bardziej klasycznych, krótszych historii z udziałem Batmana, a już w ogóle bat-detektywa, czuli się mało komfortowo. Po słabym i rozczarowującym na wielu polach czwartym wydaniu zbiorczym, trudno było zmusić się do lektury piątej odsłony, ale jak już coś zacząłem, to warto byłoby to skończyć i przekonać się, w jaki sposób Zdarsky wspólnie z Jimenezem dociągnęli do końca ten wózek z napisem Failsafe/Zur-En-Arrh.
W ramach marcowego pakietu nowości od Egmontu znalazł się zbiór zatytułowany ACTION COMICS: SUPERGWIAZDY. Ten pokaźny objętościowo komiks (liczy ponad 300 stron), bazując jedynie na jego opisie, jawi się jako wyjątkowa i niezwykle atrakcyjna dla czytelnika pozycja, obok której po prostu nie można przejść obojętnie. Sprawdźmy, czy rzeczywiście mamy właśnie z takim albumem do czynienia.
Władza
absolutna – kolejny największy kryzys w historii
Władza absolutna to przepastny wstęp nie tylko do wielkiego eventu w świecie DC, ale i do całego uniwersum Absolute, które na rynku zagranicznym cieszy się ogromną popularnością, a już niedługo pierwsze tomy ukażą się i u nas. Absolute Power powstało jako wprowadzenie w ten świat. Mimo to nie stanowi żadnego minimum do zrozumienia nowego uniwersum. Raczej jest to marketingowy ruch od strony DC i Egmontu. Ja sam czytam niemalże wszystkie komiksy z serii Absolute, bez wcześniejszego zapoznawania się z tym eventem.
Detective Comics – finał serii Rama V
Od prawie dwóch lat na polskim rynku ukazywała się seria Detective Comics spod pióra Rama V. Wówczas sięgnąłem po nią jako alternatywę do według mnie miernego Batmana Zdarsky’ego i od razu zaskoczyłem się pozytywnie wyjątkowym podejściem do postaci Mrocznego Rycerza. Autor łącznie napisał aż 28 zeszytów mieszczących się w pięciu grubych albumach, a których finał ukazał się w zeszłym miesiącu.
W ostatnim tygodniu lutego Egmont wypuścił na polski rynek m.in. czwartą odsłonę serii BATMAN/SUPERMAN: WORLD'S FINEST, którą na DC Maniaku od początku chwalimy, i która zgarnęła liczne wyróżnienia w poprzednich edycjach Złotych Boosterów. Serii, która od startu koncentruje się bardziej na przeszłości i rozgrywa gdzieś na uboczu tego, co dzieje się w bieżącym DCU, przez co jest bardziej przystępna dla statystycznego czytelnika. Są odsłony bardzo dobre i te nieco słabsze, ale żadna z nich nie schodzi poniżej pewnego, wysoko ustawionego na starcie poziomu. Jeśli tak jak mnie przypadły Wam do gustu wcześniejsze trzy wydania zbiorcze, to sięgnięcie po album z cyfrą cztery na okładce wydaje się oczywistym i jedynym logicznym rozwiązaniem. Sprawdźmy, co tym razem ugotowali dla nas Waid i Mora.
Już od początku seria Superman Joshua Williamsona stanowiła spory element świeżości dla tej postaci, tak samo jak bliźniacza Action Comics, w której Johnson poszerza nasze czytelnicze pojęcie o Świecie wojny, dając jednocześnie metakomentarz wobec uchodźców i odbiorze ich obecności przez opinię publiczną. Ród Brainiaca jest swoistym crossoverem obu serii, w której to obaj autorzy łączą siły w celu opowiedzenia kolejnej historii o Brainiacu.
Niedawno Egmont uraczył nas trzecim tomem TYTANÓW spod pióra Toma Taylora, który to album znalazł się w skromnym pakiecie spod szyldu DC przygotowanym przez polskiego wydawcę na styczeń. Seria wystartowała w ramach Dawn of DC jako spin-off NIGHTWINGA, a jej pierwsze siedem zeszytów można było przeczytać w Polsce w ramach dwutomowego eventu ŚWIAT BESTII. Teraz dostaliśmy kolejne osiem numerów, które stanowią dopełnienie zakończonego we wrześniu 2024 roku runu Taylora. Jeśli podobały Wam się wspomniane przeze mnie odsłony TYTANI: ŚWIAT BESTII, to nie ma innej opcji, jak sięgnąć po ich dalsze losy ukazane w tomie zatytułowanym MROCZNA KRÓLOWA.
Od jakiegoś czasu na polskim rynku ukazuje się seria ACTION COMICS spod piór Philipa Kennedy’ego Johnsona. Ostatnio wyszedł już szósty, a zarazem ostatni tom serii, który jest domknięciem wątków, zarówno z SAGI O ŚWIECIE WOJNY, jak i historii po powrocie Supermana na Ziemię, wraz z grupą uchodźców z kosmosu.
Ciężko było mi zasiąść do lektury drugiego tomu FLASHA autorstwa Simona Spurriera, pełen uprzedzeń po według mnie fatalnym pierwszym tomie serii. Co za tym idzie, jeszcze ciężej mi było zasiąść do recenzji. Simon Spurrier pisze swoje historie o szkarłatnym speedsterze w sposób nietypowy, dla niektórych wyjątkowy, dla innych niezwykle niechlujny i zagmatwany. Bez wątpienia jest jednym ze współczesnych autorów historii o Flashu, którzy możliwe, że zapiszą się w jego historii na lata. Proponuje bardzo ambitne podejście do postaci, które niestety rozpada się pod realizacyjną warstwą. Zresztą sam scenarzysta ostatnio ogłosił odejście od serii po 25 zeszycie, a schedę po nim przejął Mark Waid, który w zasadzie pisał tę postać zaraz po KRYZYSIE NA NIESKOŃCZONYCH ZIEMIACH.
Batmanowe serie zawsze są (z reguły) zdominowane przez dwie, pojawiające się na rynku już od prawie 90 lat. Mowa oczywiście o Batmanie, jak i o Detective Comics, która w odróżnieniu od głównego ongoingu, prawie nigdy nie wyzerowała numeracji. W Stanach ukazało się już ponad 1100 zeszytów jednej z flagowych serii, nawet pomimo zupełnie różnych wizji na postać Mrocznego Rycerza na jej łamach. Jedną z nich dzieli się Ram V, już po raz czwarty, gdy policzymy wydania zbiorcze.
Są takie momenty, kiedy wszyscy śledzimy daną serię, niezależnie czy mówimy tu o zeszytach, czy o wydaniach zbiorczych. Za każdym razem wyczekujemy kolejnej części danej historii, takiej, która oczarowała nas już od pierwszych stron. Nie będę oryginalny, mówiąc, że Nightwing Toma Taylora jest dla mnie właśnie takim komiksem.
Tytani: Świat bestii, tylko że bez pazura
Nie tak dawno temu Egmont wypuścił pierwszy tom z serii Titans, która zaliczyła ciekawy, lecz niedorównujący Nightwingowi start. Tom Taylor w zasadzie dostał do poprowadzenia spin-off swojej można już powiedzieć flagowej serii. Już jej początek jednak był poprowadzony w kierunku kolejnego wielkiego eventu w świecie DC. Mowa tutaj o Beast World, które polski wydawca postanowił niejako zmiksować z główną serią. Stąd też już pierwszy tom zaczynał ten cykl, dokładając także kilka historii z albumu Beast World: Tour.
"Co to jest: im bardziej je łamiesz, tym lepiej działa? Prawo."
Recenzję finałowego tomu zwieńczającego maxiserię poświęconą postaci Oswalda Cobblepota rozpocząłem jedną z zagadek Riddlera, która przewija się w tej historii i w mojej ocenie kapitalnie podsumowuje sedno całej fabuły. Na pierwszy rzut oka "Wszystko, co złe" to prostolinijna opowieść gangsterska o powrocie do władzy i pieczy nad imperium przestępczym starego wygi, jednego z ikonicznych adwersarzy Batmana. Nie trzeba być ogromnym znawcą świata DC Comics, by pokusić się o stwierdzenie, że już niejednokrotnie widzieliśmy Pingwina działającego w bardzo podobnych okolicznościach, czyli w stanie chronicznej walki o pozycję. Sama postać gothamskiego ojca chrzestnego mimo wielu zmarszczek przeżywa swoją drugą młodość. Ponownie w ostatnim czasie zaczęła angażować i intrygować odbiorców popkultury po skrajnie pozytywnym przyjęciu przez widzów serialu z wybitnym Colinem Farrellem oraz zjawiskową Cristiną Milioti w rolach głównych. Historia napisana przez Toma Kinga, którą otrzymaliśmy niedawno za pośrednictwem wydawnictwa Egmont mimo odtwórczości pewnych motywów również stała się świetną okazją do głębszych rozważań na temat wadliwości systemu sprawiedliwości. Zdobywca nagród Eisnera w odróżnieniu od większości dotychczasowych autorów próbuje jednak skupić się nie na tym, co dzieli Batmana i Oswalda, ale przede wszystkim na pewnych cechach, celach i postawach, które (mimo, iż być może sam Bruce Wayne nie jest z tego przesadnie dumny) są niejednokrotnie zbieżne dla owej dwójki dżentelmenów.
Pierwszy tom serii ACTION COMICS pisanej przez Philipa Kennedy'ego Johnosna, jaki ukazał się już w ramach Dawn of DC, okazał się dla mnie atrakcyjnym i wartościowym kąskiem. Nie było zatem żadnych wątpliwości, że trzeba sięgnąć po kolejną odsłonę licząc na to, że i tym razem twórcy ugotują coś smacznego z udziałem Super-rodzinki, która stanowi najważniejszy element tej serii. Recenzja będzie krótka, ale nie dla tego, że nie chciało mi się pisać dłuższej, tylko po prostu... nie ma o czym pisać.
Już od jakiegoś czasu na polskim rynku możemy śledzić dwie serie będące pokłosiem Syna Supermana oraz Action Comics Philipa Kennedy’ego Johnsona. Serię Superman przejął Joshua Williamson, który już na start proponuje ciekawy motyw. Co jeśli Lex Luthor, odwieczny wróg Kal-Ela zatwierdzi prawnie klasyczne „S” widniejące na piersi Supermana? O tym traktował pierwszy tom, Supercorp, gdzie Clark dostał od odbywającego karę przestępcy dostęp do całej firmy.
Batman: Detective Comics – Gothamski Nokturn część II, czyli parę słów
o najdziwniejszym katharsis, jakie przeżyłem oraz komiksie, po którym została
mi tylko pustka w głowie (i najdłuższy tytuł recenzji w mojej redakcyjnej
karierze).
Dawno nie miałem uczucia, kiedy zabieram się do pisania recenzji i właściwie nie wiem, co tak naprawdę chciałbym Wam przekazać. Dlatego tym razem będzie nieco krócej niż zazwyczaj (ale tylko trochę).
Obecnie wydawana w Polsce główna seria BATMANA autorstwa Chipa Zdarsky’ego nie wywarła na mnie większego wrażenia. Zarówno FAILSAFE jak i CZŁOWIEK NIETOPERZ Z GOTHAM to historie, które czyta się łatwo, ale nie pozostawiają one głębszych emocji czy refleksji.W przeciwieństwie do serii Toma Kinga, której początek był co najwyżej przeciętny, a momentami nawet słaby, to jednak już po pierwszym tomie odczuwałem pewne emocje — czy to wobec rodzeństwa Gotham & Gotham Girl, czy w kolejnych tomach względem relacji Batmana z Catwoman. Spodziewałem się podobnego podejścia u Zdarsky’ego, ale po przeczytaniu dwóch pierwszych tomów musiałem obniżyć swoje oczekiwania wobec trzeciej historii tego scenarzysty. W sumie to dobrze, że tak zrobiłem, bo trzeci tom okazał się crossoverem, i to wydanym wkrótce po wydarzeniu BATMAN: NOCNE KOSZMARY (oryg. KNIGHT TERRORS). Tak duże nagromadzenie eventów w krótkim czasie może być męczące dla czytelnika. Sam nie czytałem wspomnianych NOCNYCH KOSZMARÓW, więc od razu sięgnąłem po trzeci tom Batmana Zdarsky’ego pt. WOJNA W GOTHAM. Czy jest to udany crossover? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć poniżej.
