SUPERMAN: SECRET IDENTITY

Sporo dostaliśmy na przestrzeni ostatnich lat ważnych, przełomowych i bardzo dobrych jakościowo, wydanych po polsku komiksów z udziałem Ostatniego Syna Planety Krypton. Czy to od Egmontu, czy to w ramach tzw. kioskowych kolekcji. Nadal jednak jest w tej kwestii duże pole do popisu i takie supermanowe historie, które krócej bądź dłużej czekają w kolejce do tego, by ujrzeć wreszcie światło dzienne w kraju nad Wisłą. Jedną z takich pozycji jest SUPERMAN: SECRET IDENTITY, czyli czteroczęściowa miniseria, którą stworzyli w 2004 roku Kurt Busiek (scenariusz), Stuart Immonen (ołówek, tusz i kolory) oraz Todd Klein (litery). Dziś kilka słów przypomnienia odnośnie tego komiksu, do którego wracam równie często i chętnie, jak do klasyków typu ALL-STAR SUPERMAN, czy SUPERMAN NA WSZYSTKIE PORY ROKU. 

SUPERMAN BLUE/SUPERMAN RED - saga o elektrycznym Supermanie

Już kilkukrotnie na łamach DCManiaka opisywałem różne pocięte/ucięte przez TM-Semic historie, które po latach udało mi się poznać wreszcie w całości, w oryginalnej i pełnej formie. Dziś wracam do tematu sagi o elektrycznym, tzw. Niebieskim Supermanie, która to opowieść przez polskiego wydawcę została rozpoczęta (jako back-upy w serii BATMAN & SUPERMAN 4 - 12/98), a następnie przerwana ze względu na likwidację tego miesięcznika. Polski czytelnik został tym samym pozostawiony z wieloma pytaniami bez odpowiedzi, gdyż dostał ledwie kilka rozdziałów z liczącej kilkadziesiąt części, długiej supermanowej telenoweli, jaka ukazała się w USA w latach 1997-98, wstrząsając nie tylko mieszkańcami Metropolis, ale także całej Ziemi. Część osób poznało Niebieskiego Supermana właśnie za czasów TM-Semic, inni natomiast mieli  z nim styczność po raz pierwszy w ramach wydanych w Polsce przygód Ligi Sprawiedliwości autorstwa Granta Morrisona dziwiąc się może, skąd taka zmiana wizerunkowa. Poniżej w ramach mojego podsumowania znajdziecie wszystkie kluczowe wyjaśnienia, czyli przede wszystkim: w jaki sposób Kal-El zdobył nowe moce? co dalej ze Scornem/Ceritakiem oraz Kandorem? skąd wziął się Czerwony Superman? oraz jak doszło do powrotu Człowieka ze Stali do klasycznej postaci? Bo przecież wiadomo, że ta transformacja nie była trwała. Zapraszam chętnych do lektury tego obszernego podsumowania.

DC BOHATEROWIE I ZŁOCZYŃCY TOM 60 - OSTATNIA NOC

"... Nie ma już czasu! Wasz świat niedługo zginie! Nadchodzi Pożeracz Słońc!"

Ani się obejrzeliśmy, a już doczekaliśmy się albumu z liczbą 60 w ramach kolekcji DC Bohaterowie i Złoczyńcy. Z tej okazji ukazuje się kolejny event, jakich w komiksowej historii DC przecież nie brakuje. OSTATNIA NOC to nie jest jeden z tych mega ważnych, mocno rozreklamowanych i wywracających całe DCU do góry nogami wydarzeń, ale z pewnością jest to historia, z jaką prędzej czy później warto się zapoznać. Całość liczy sobie już niemal 30 lat, ale nadal ze względu na specyficzną konstrukcję i uniwersalność tematu czyta się to bardzo dobrze, w czym zasługa scenarzysty Karla Kesela oraz rysownika Stuarta Immonena, który odpowiada za większość rysunków.

TRIAL OF SUPERMAN

"Kal-El ,You are hereby charged with one billion counts of murder... in the willful and unlawful deaths of the inhabitants of the destroyed planet... Krypton!"

Dzisiaj mała podróż do przeszłości, a konkretnie do przełomu lat 1995/96, aby przyjrzeć się przygodom Człowieka ze Stali z tamtego okresu. TRIAL OF SUPERMAN to historia składająca się z kilkunastu rozdziałów i odpowiadająca na pytanie, co takiego działo się z największym bohaterem planety Ziemia, kiedy ta stała się obiektem zainteresowania piekielnego władcy - Nerona. Zmagania bohaterów i złoczyńców z tym ostatnim można przeczytać w ramach komiksu ROZPĘTA SIĘ PIEKŁO wydanego niedawno przez Hachette.

SUPERMAN & LOIS LANE: THE 25TH WEDDING ANNIVERSARY DELUXE EDITION

Dziś ponownie zaglądam do komiksowego świata Supermana. I do tego znów będzie to powrót do tych trochę starszych historii, a konkretnie w sam środek szalonych, ekstremalnych, przerysowanych i mających jednocześnie niezwykły urok lat 90-tych. A okazja ku temu jest idealna, gdyż właśnie ukazało się wznowienie komiksu SUPERMAN: THE WEDDING ALBUM, tym razem w bardziej okazałej wersji deluxe. Aż trudno uwierzyć, że minęło już 25 lat od tego ważnego dla eSa i całego DC momentu, kiedy to flagowy bohater wydawnictwa wreszcie stanął na ślubnym kobiercu z Lois Lane u swego boku. Zapraszam na krótkie omówienie tego rocznicowego albumu, którego rzecz jasna i zrozumiała nie omieszkałem zamówić, jak tylko pojawił się w preorderze.

TOŃ

DC poszło ostatnio mocniej w komiksowe horrory, co akurat jest mi bardzo na rękę, bo po takie historie zawsze chętnie sięgam. W USA wystartował już zupełnie nowy horrorowy imprint (DC Horror), za to w Polsce jesteśmy w samym środku Hill House Comics, czyli linii będącej pod kuratelą jednego z synów Stephena Kinga. Joe Hill, podobnie jak to było w przypadku KOSZA PEŁNEGO GŁÓW, osobiście zajął się scenariuszem TONI, będącego chronologicznie piątym i zarazem ostatnim tytułem z całej serii. Ostatnim, bo minął już rok i raczej nie zanosi się na to, aby miały powstać jakieś nowe mini serie. Egmont wydaje HHC w nieco innej kolejności, ale i tak cieszy fakt, czego początkowo się nie spodziewałem, że doczekamy się w Polsce wszystkich pięciu historii. TOŃ stanowi oczywiście zamkniętą całość i należy do innej odmiany horroru, niż KOSZ PEŁEN GŁÓW oraz RODZINA Z DOMKU DLA LALEK.

PLUNGE

Recenzja powstała na podstawie wydań w formie zeszytowej.

Ogólnie, nie lubię horrorów. Dość łatwo mnie wystraszyć. Kiedy byłem w 2017 roku na filmie "Mumia" z Tomem Cruisem, to w środku seansu wyszedłem z kina, bo nie mogłem już wytrzymać przez jumpscare'y. Jeśli miałbym coś polecić z tego gatunku, byłaby to gra komputerowa "Oxenfree", która mimo tego, że też straszy, to jednak wciągnęła mnie przez fabułę. Okazjonalnie miałem styczność z horrorami w formie komiksu, ale nie było tego specjalnie dużo. Recenzowana tutaj miniseria PLUNGE jest jednym z tytułów z linii wydawniczej HILL HOUSE COMICS, która przedstawia właśnie komiksowe historie grozy dla pełnoletniego czytelnika. Dla jednoznaczności napiszę, że to również jedyna pozycja w tej linii, którą przeczytałem. Po tym przedstawieniu własnej niekompetencji w materii którą będę recenzować, odsyłam do reszty tekstu.