C.O.R.T.: CHILDREN OF THE ROUND TABLE

"All for one and one for all"

Różnie to bywa z tym naszym wiecznie uśmiechniętym Australijczykiem. Od dłuższego już czasu przeplata on lepsze komiksy z tymi gorszymi, w sensie nie złymi, tylko najzwyczajniej przeciętnymi. Kiedy Tom Taylor - bo o nim mowa - weźmie się za serię osadzoną w głównym uniwersum, to niekoniecznie jest w stanie udźwignąć spoczywający na nim ciężar. Dobrym i świeżym przykładem jest chociażby ukazujący się aktualnie w USA ongoing DETECTIVE COMICS w ramach DC All In (we wrześniu zawita również do Polski), gdzie scenarzysta średnio czuje Mrocznego Rycerza i sprawia, że lektura tego komiksu nie przynosi mi absolutnie żadnej przyjemności, jest wręcz rozczarowująca. Wyjątkiem od reguły był NIGHTWING, gdzie Taylor wspólnie z Redondo pokazali się z jak najlepszej strony. Sytuacja zmienia się, gdy Taylor nie jest ograniczony sztywnymi ramami kontinuum, gdy ma więcej swobody i zaprasza czytelnika do jakiegoś żyjącego własnym życiem elseworldu, zbudowanego od podstaw innego świata, alternatywnej rzeczywistości, czy tego typu klimatów. To tam czuje się jak ryba w wodzie. I właśnie takiego Taylora znajdujemy w miniseri, która wystartowała w sierpniu ubiegłego roku, i o której kilka zdań opowiem poniżej.

JIMMY OLSEN'S SUPERCYCLOPEDIA

Dzisiaj postanowiłem zatrzymać się na chwilę nad komiksem przeznaczonym dla młodszej grupy odbiorców, docelowo skierowanej dla przedziału wiekowego 8-12. Gabe Soria (scenariusz) oraz Sandy Jarrell (rysunki) wykorzystali postać Jimmy'ego Olsena, aby zbudować wokół niego powieść graficzną i z jego pomocą przeprowadzić czytelnika przez różne zakamarki DCU i przedstawić jego zróżnicowanych mieszkańców.

THE STRANGE CASE OF HARLEEN AND HARLEY

W październiku ukazał się komiks, którego okładkę widzicie wyżej. Gusta są różne, ale osobiście nie przepadam za Harley Quinn. Miałem natomiast w pamięci jedną z komiksowych historii o Suicide Squad, gdzie ta postać tymczasowo wraca do swojego spokojniejszego charakteru (z czasów gdy używała nazwiska Harleen Quinzel). Lubie ogólnie historie, w których złe postacie przechodzą pozytywną przemianę i stają się dobre. Najprawdopodobniej oczekując podobnych motywów, zdecydowałem się na sięgnięcie po recenzowany tom. Czy komiks mnie zadowolił? Nie, ale jeśli chcecie wiedzieć dlaczego, to zapraszam do zapoznania się z resztą tekstu.

PRIMER: CLASHING COLORS

Ashley Rayburn to trzynastolatka wykorzystująca specjalne kolorowe substancje, które stworzone zostały na bazie DNA różnych superbohaterów i superzłoczyńców. Każdy kolor to inna moc, a jednocześnie można korzystać z trzech wybranych zdolności. Dzięki nim dziewczyna staje się nową bohaterką znaną pod pseudonimem Primer. Bohaterką, która zadebiutowała w 2020 na łamach powieści graficznej stworzonej przez Jennifer Muro, Thomasa Krajewski (scenariusz) oraz Gretel Lusky (rysunki) w ramach linii DC Kids. W lipcu 2024 roku wystartowała podzielona na trzy zeszyty kontynuacja z podtytułem CLASHING COLORS, zaś na początku listopada ukazało się wydanie zbiorcze. Ponieważ komiks PRIMER przypadł mi swego czasu do gustu, stąd ucieszyłem się z możliwości poznania dalszych losów głównej bohaterki.

TEEN TITANS: STARFIRE

Fani cyklu zmuszeni byli czekać trochę dłużej, niż planowano (zamiast w lipcu komiks wyszedł w listopadzie), ale wreszcie doczekali się publikacji piątej powieści graficznej dotyczącej Młodych Tytanów od niezmiennego w składzie duetu twórców - Kami Garcia (scenariusz) oraz Gabriel Picolo (rysunki). Tym razem przenosimy się z południowo-wschodnich regionów USA aż do słonecznej Kalifornii, aby poznać kolejnych dwóch członków formującej się drużyny.

BARDA

Egmont ostatnio wyraźnie wyhamował z komiksami DC skierowanymi do młodszych odbiorców, a konkretnie tych w ramach linii 'DC Powieść graficzna 13+'. I jakoś nie zanosi się, aby w najbliższym czasie coś nowego w tym temacie się ukazało. A szkoda, bo lubię dla odmiany zagłębić się w te lżejsze klimatycznie, luźne interpretacje przygód znanych postaci świata DC. Na szczęście w USA wychodzą co jakiś czas nowe pozycje, a duża część z nich jest na tyle dobra, że zasługuje na wydanie po polsku. Ostatnio miałem okazję przeczytać świeżutki zbiór, którego akcja rozgrywa się na Apokalips. Poniżej kilka zdań na temat tego komiksu.

MŁODZI TYTANI: ROBIN

To już czwarta powieść graficzna, jaką Kami Garcia oraz Gabriel Picolo stworzyli dla młodszych odbiorców, przedstawiając krok po kroku własną wizję drużyny nastoletnich bohaterów - Teen Titans. Tym razem do widzianego w trzeciej części składu dołącza kolejna postać, a konkretnie Dick Grayson. Jak to wpłynie na przebieg wydarzeń?

YOUNG ALFRED: PAIN IN THE BUTLER

"You put the house in order. That's what a good butler does".

Na początku sierpnia do sprzedaży trafił kolejny komiks z linii DC Kids, która tylko w teorii skierowana jest dla grupy docelowej 8-12. Nierzadko czekam na jakieś tytuły z tego zakątka bardziej podekscytowany, niż na kolejne eventy, crossovery, czy inne głośne wydarzenia w ramach głównego DCU. Zgaduje, że nie jestem w tej kwestii osamotniony. YOUNG ALFRED: PAIN IN THE BUTLER Michaela Northropa z automatu wylądował na mojej liście zakupów, gdy tylko został zapowiedziany. Po pierwsze - bo to komiks o uwielbianym przez wielu lokaju Bruce'a/Batmana (wiadomo, przecież wszyscy kochają Alfiego), a po drugiej za scenariusz wziął się gość, który jak mało kto zna się na pisaniu ciekawych historii skierowanych do dzieciaków, wcześniej współtworząc dla DC m.in. dwa niezwykle udane projekty - DEAR JUSTICE LEAGUE oraz DEAR DC SUPER-VILLAINS. Jego najnowszy projekt wziąłem zatem w ciemno i absolutnie się nie zawiodłem.

BRUCE WAYNE: NOT SUPER

"I am vengeance. I am virtue. I am Batman. I am... 

Bruce! Get of the roof before you fall and broke your neck! 

...up way past my bedtime."

Najnowsza powieść graficzna dla młodszego odbiorcy, jaka niedawno ukazała się w ramach cyklu DC Kids, skupia się na postaci Bruce'a Wayne'a i originie Batmana, tyle że opowiedzianym tym razem z zupełnie innej strony. Stuart Gibbs (scenariusz) oraz Berat Pekmezci (rysunki) stworzyli ciekawy projekt, który jak tylko pojawił się w zapowiedziach wylądował na mojej liście zakupów. To, co w teorii zapowiadało się jako fajna zabawa zarówno dla młodego, jak i dla tego wcześniej urodzonego czytelnika, takie też okazało się w praktyce.

GREEN LANTERN: ALLIANCE

Minh Lê i Andie Tonga powracają z sequelem historii ich autorstwa, jaka zaliczyła premierę na początku 2020 roku. GREEN LANTERN: LEGACY okazała się całkiem przyjemną powieścią graficzną skierowaną docelowo do dzieciaków mieszczących się w przedziale wiekowym 8 - 12, ale tak naprawdę stanowiła również miłą odskocznię dla znacznie starszych fanów świata Zielonych Latarni. Pozytywne wrażenia z lektury GL: LEGACY sprawiły, że po drugą część sięgnąłem w ciemno i już dawno zamówiłem swój egzemplarz na ATOM Comics. Czy i tym razem były powody do zadowolenia?

ZAGINIONE WESOŁE MIASTECZKO. OPOWIEŚĆ O DICKU GRAYSONIE

Długo mi zajęło wejście w świat linii wydawniczej DC POWIEŚĆ GRAFICZNA 13+. W sumie ukazało się u nas już 10 tytułów z niej, a ja sięgnąłem dopiero po opowieść o pierwszym pomocniku Batmana. Nie miałem co do niej większych oczekiwań i otrzymałem produkt wyjątkowo równy, choć bez polotu. Gdybym był jednak w wieku bliższym zakładanego jego odbiorcy, to bawiłbym się zapewne lepiej.

HARLEY QUINN: PIĘKNA KATASTROFA

Po kilku słabych lub tylko średnich historii, Egmont wreszcie sięgnął po top of the top, jeśli chodzi o powieści graficzne 13+. Pierwsze skrzypce odgrywa tutaj nastoletnia Harley Quinn, której przygody na nowo postanowili przedstawić nagrodzona Eisnerem scenarzystka Mariko Tamaki oraz Steve Pugh, dwa razy nominowany do tej prestiżowej statuetki. Nie żadna powieściopisarka zaproszona po raz pierwszy do pracy nad komiksem, tylko dobrze obeznana w branży Tamaki oznaczała już na starcie solidnej jakości produkt. Zapowiadało się dobrze, i tak też finalnie wyszło.

GREEN ARROW: STRANDED

Dzisiaj dla odmiany recenzja komiksu z linii DC Kids, gdzie grupą docelową są nastolatkowie w wieku 13+. Brendan Deneen (scenariusz) oraz Bell Hosalla (rysunki) zapraszają na własną interpretację początków Olivera Queena, który w obliczu nieoczekiwanego obrotu sytuacji zmuszony jest przejść szybki kurs dorastania. Powieść graficzna z młodym Green Arrowem w roli głównej miała się ukazać pierwotnie w drugiej połowie 2021 roku, ale ostatecznie trafiła do sprzedaży na początku marca.

ŚLADAMI BATGIRL

Dotychczasowe powieści graficzne z linii 13+ jakie ukazały się w naszym kraju, głównie skupiały się na znanych bohaterkach świata DC. Nie inaczej jest w najnowszym tytule, gdzie ponownie mamy do czynienia z postacią kobiecą, a konkretnie z Cassandrą Cain/Batgirl. Sarah Kuhn oraz Nicole Goux łączą siły, aby wziąć na swój warsztat młodą Azjatkę i spróbować opowiedzieć na nowo dramatyczną historię jej życia, ucieczki od przeznaczenia i finalnie przemiany w postać, jaka stanowi dla niej wzorzec do naśladowania. Okładka mówi tyle co nic, a jak prezentuje się środek i czy powinien tym komiksem zainteresować się również nieco starszy miłośnik przygód córki Davida Caina oraz Lady Shivy?

MŁODZI TYTANI: BEAST BOY

Piszący te słowa do grona nastolatków od dawna nie należy. Powiem więcej – bliżej mi w chwili obecnej do pięćdziesiątki niż do bycia trzynastolatkiem, a właśnie taki jest najniższy zalecany próg wiekowy do komiksów z linii DC Powieść Graficzna 13+ od wydawnictwa Egmont. Tytuły z niej prezentują znanych i lubianych bohaterów oraz bohaterki z panteonu DC Comics w wersji mocniej dostosowanej do nastolatków oraz prezentują bardziej typowe dla nich zagadnienia, oczywiście nie pozbywając się przy tym całkowicie elementów typowych dla danego herosa. O ile jednak dotąd trudy dorastania, pogodzenie się z własną niepełnosprawnością czy też kwestia wychowywania się w mocno patologicznych klimatach to rzeczy dla mnie zrozumiałe i nie zawaham się stwierdzić – dość uniwersalne dla osób w różnym wieku, tak właśnie MŁODZI TYTANI: BEAST BOY to komiks z fabułą zbudowaną wokół zagadnienia dla mnie kompletnie niezrozumiałego, aczkolwiek faktycznie coraz powszechniejszego w XXI wieku. Mam na myśli próby zdobycia jakiegoś chociażby strzępka popularności poprzez pogoń za internetowymi lajkami.

POISON IVY: THORNS

Jedną z głównych idei stojących za powstaniem w strukturach DC Comics imprintów dla dzieciaków oraz młodzieży było to, by zwłaszcza w tym drugim, autorami scenariuszów były osoby obeznane w literaturze YA. Kilkanaście dni temu do sprzedaży trafiła powieść graficzna POISON IVY: THORNS, której skrypt napisała Kody Keplinger. Pisarkę tę możecie kojarzyć z wydanej w naszym kraju przez wydawnictwo Znak książki ”DUFF: Ta gruba i brzydka”, która została także w 2015 zekranizowana. Tu ciekawostka: jedną z dwóch głównych ról zagrał znany też z Arrowverse Robbie Amell. Tam mieliśmy do czynienia z historią dziewczyny wyszydzanej z powodu tego, iż przy swoich przyjaciółkach jest tylko tłem i ich marnym uzupełnieniem, która musi zmierzyć się z walką o odbudowę swojego własnego poczucia wartości, zaś całość jest mimo wszystko kolorowa, przaśna i z obowiązkowym happy endem. W przypadku komiksu z Poison Ivy tak być już nie po prostu mogło.

WONDER WOMAN: ZWIASTUNKA WOJNY

Dzisiaj czas na recenzję czwartego już komiksu z linii powieści graficznych 13+, na których publikację zdecydował się Egmont. Po nieco słabszej w mojej ocenie historii z udziałem Seliny Kyle i całkiem przyjemnymi opowieściami skupionymi odpowiednio na Raven oraz Barbarze Gordon, tym razem przyszła kolej na młodą Wonder Woman w roli głównej. W odróżnieniu od CATWOMAN: W BLASKU KSIĘŻYCA, MŁODZI TYTANI: RAVEN oraz KOD ORACLE, WW: ZWIASTUNKA WOJNY to nie jest jakiś zupełnie nowy i oryginalny twór, tylko adaptacja powieści cenionej autorki - Leigh Bardugo. Rozczarowany książkowym pierwowzorem pod tym samym tytułem Krzysiek T. zdecydował się ominąć omawiany komiks szerokim łukiem, ale ja postawiłem zaryzykować i sprawdzić, czy rzeczywiście pozycja ta jest tak słaba, jak książka.

KOD ORACLE

W maju wydawnictwo Egmont do sprzedaży skierowało drugi rzut komiksów DC dla młodszych czytelników. O ile WONDER WOMAN: ZWIASTUNKA BURZY w ogóle nie znalazło się w kręgu moich zainteresowań, ponieważ jest to komiksowa adaptacja bardzo średniej książki, tak już na KOD ORACLE czekałem dość mocno. Jest to bowiem pozycja, którą wcześniej czytałem tylko cyfrowo i w oryginale, ale spodobała mi się na tyle, by mocno rozważać kupno anglojęzycznej wersji papierowej. Dziś już na szczęście nie muszę tego robić, ponieważ to samo i znacznie taniej mam w rodzimym języku. Zaś moja opinia na temat tej pozycji również nie uległa zasadniczym zmianom.

METROPOLIS GROVE

O ile komiksy z głównego DCU czytam bardzo wybiórczo, o tyle powieści graficzne z linii DC Kids czy Young Adults sprawdzam praktycznie wszystkie. Nie wszystkie stoją na wysokim poziomie i zdarzają się oczywiście słabsze, rozczarowujące pozycje, o których szybko się zapomina. Nigdy nie zakładałem przecież jednak, że każdy tego typu komiks dla młodszego odbiorcy będzie gwarantował pierwszej klasy rozrywkę dla kogoś w moim wieku. Jednym z tych tytułów, który przykuł moją uwagę i postanowiłem go posiadać w wersji papierowej jest METROPOLIS GROVE, skierowany dla grupy wiekowej 8-12 i dotykający w pewnym stopniu klimatów związanych z moim ulubionym superbohaterem - Supermanem.

DEAR DC SUPER-VILLAINS

Gdy tylko DC Comics ogłosiło start inicjatywy DC Kids/Young Adults (wtedy jeszcze pod nazwami Zoom i Ink), od razu kilka z zapowiedzianych komiksów wpadło mi w oko. Ostatecznie wyszło na to, że pierwszym, który fizycznie trafił do moich rąk było DEAR JUSTICE LEAGUE autorstwa Michaela Northropa oraz Gustavo Duarte i recenzję tego komiksu możecie przypomnieć sobie klikając TUTAJ. Tytuł najwyraźniej spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem czytelników, ponieważ doczekaliśmy się jego tak jakby kontynuacji pod formą DEAR DC SUPER-VILLAINS, o której to właśnie dziś napiszę kilkanaście zdań.