FAR SECTOR

Około rok temu ukazał się ostatni zeszyt maksi serii FAR SECTOR, a tym samym jednocześnie końca dobiegł imprint Young Animal. A przynajmniej nieoficjalnie, bo kiedy już raz wydawało się, że to pożegnanie z nadzorowanym przez Gerarda Waya imprintem, ten po przerwie powrócił w postaci dwóch nowych historii - COLLAPSER oraz właśnie FAR SECTOR. Może i nie byłem tak wielkim fanem zakręconych i dziwacznych opowieści z tego zakątka DCU, jak Krzysiek Tymczyński, ale od początku wiązałem z tą inicjatywą duże nadzieje i uważałem komiksy z YA za niezwykle wartościową i oryginalną część oferty DC. Krzysiek nie zdążył niestety zrecenzować dwóch najświeższych tytułów z tego cyklu, a zatem postanowiłem częściowo to nadrobić i przybliżyć trochę historię nakreśloną przez N.K. Jemisin, a narysowaną przez Jamala Campbella.

CAVE CARSON HAS AN INTERSTELLAR EYE

Przy okazji poprzedniej recenzji komiksu z imprintu Young Animal napisałem, że miniserie ogłoszone po wydarzeniu MILK WARS stanowią w zasadzie przedłużone epilogi tytułów, które pojawiły się w pierwszym rzucie komiksów z tego zakątka oferty wydawniczej DC Comics. Dziś absolutnie zdania swojego nie zmieniam, lecz chciałbym posypać sobie głowę popiołem w jednej kwestii – przynajmniej w przypadku Cave’a Carsona, twórcy mieli naprawdę bardzo dobry pomysł na wieńczącą jego przygody historię.

SHADE: THE CHANGING WOMAN TP

Crossover MILK WARS zapowiadany był jako punkt kulminacyjny dla imprintu Young Animal i trudno nie odnieść wrażenia, że jest to idealne podsumowanie tego, co działo się dalej z dzieckiem Gerarda Waya. Zaraz bowiem zapowiedziano wspomniane już na blogu ETERNITY GIRL oraz trzy nowe miniserie z Cavem Carsonem, Mother Panic oraz nową Shade. Trzy ostatnie mają bardzo wyraźną cechę wspólną, a mianowicie sprawiają wyraźne wrażenie tego, jakby powstały tylko i wyłącznie po to, by poszczególni twórcy mogli poodmykać wątki związane z tymi bohaterami. I tak też jest właśnie przy SHADE: THE CHANGING WOMAN, gdyż nie jest to nic innego, jak mocno przedłużony epilog przygód Lomy Shade.

ETERNITY GIRL TP

Po zakończeniu komiksowych MLECZNYCH WOJEN (recka pojawiła się w zeszłym tygodniu na blogu) imprint Young Animal zapowiedział trzy nowe/stare tytuły: SHADE: THE CHANGING WOMAN, CAVE CARSON HAS A INTERSTELLAR EYE, MOTHER PANIC: GOTHAM A.D., a także obiecano, iż twórcy cyklu DOOM PATROL będą robić co w ich mocy, by zniwelować ogromne opóźnienia. Wyszło to ostatnie jak wyszło, szkoda gadać. Niemniej, wśród zapowiedzi znalazło się także miejsce dla kompletnie nowego tytułu, jakim była miniseria ETERNITY GIRL, za sterami której zasiadła będąca akurat na fali wznoszącej Magdalene Visaggio. Problem w tym, że te komiksy jej autorstwa które znam, nie przypadały mi do gustu.

DC/YOUNG ANIMAL: MILK WARS

Miało pójść już z górki, a tymczasem musiało upłynąć osiem miesięcy, aż w końcu znalazłem okienko w grafiku na kolejną pozycję z imprintu Young Animal. Ale za to przyszedł czas na wisienkę na torcie dziwności, jakie serwuje nam Gerard Way i spółka. DC/YOUNG ANIMAL: MILK WARS to teoretycznie crossover pomiędzy imprintem znanego muzyka oraz ”Odrodzeniową” wersją JLA, lecz już na wstępie zaznaczam, iż zasadniczo nie trzeba być w żaden sposób na bieżąco z wydarzeniami z Rebirth, ale już znajomość konkretnych serii z Young Animal jest niezbędna, ponieważ crossover jest osadzony dokładnie po dwunastych numerach serii DOOM PATROL Waya oraz trzech pozostałych, które ruszyły wraz z całym imprintem. Nie ułatwia to niestety wejścia w wydarzenie osobom, które dotąd nie miały do czynienia z Young Animal.

MOTHER PANIC VOL. 2: UNDER HER SKIN

Trochę czasu minęło od mojej poprzedniej recenzji komiksu z imprintu Young Animal, ale wreszcie udało się coś napisać i następne w kolejce jest wreszcie DC/YOUNG ANIMAL: MILK WARS. Może w tym roku mi się uda :D Tymczasem najpierw rzućmy okiem na kolejną odsłonę losów niejakiej Violet Paige, która mogłaby być fajnym dodatkiem do bat-rodzinki, gdyby dziś jeszcze ktoś o niej pamiętał.

SHADE: THE CHANGING GIRL VOL. 2: LITTLE RUNAWAY

Gdy ogłaszano start linii Young Animal, ujawniono także cztery tytuły, od których inicjatywa ta się rozpocznie. Lokomotywą projektu Gerarda Way’a był oczywiście DOOM PATROL, ja osobiście zdecydowanie najmocniej wyczekiwałem CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE, a koniec końców okazało się, że to premierowa odsłona serii SHADE: THE CHANGING GIRL zdecydowanie najmocniej zdobyła moje zimne serce. Dziś wreszcie napiszę Wam kilkanaście zdań o tym, jak moim zdaniem wypadła druga  i zarazem ostatnia część tytułu kierowanego przez Cecil Castelucci i Marley Zarcone.

CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE vol. 2: EVERY ME, EVERY YOU

Pamiętam doskonale, że gdy DC Comics ogłaszało start inicjatywy Young Animal, zdecydowanie najmocniej zajarałem się nie zapowiedzią okrętu flagowego tego imprintu, czyli nowym DOOM PATROL, ale właśnie serią CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE. Pierwszy z wymienionych tytułów od lat, z lepszym bądź gorszym skutkiem, kojarzył się z szalonymi przygodami naprawdę nietypowych postaci. No ale kurde – jeżeli Gerard Way dał radę przekonać włodarzy DC, że komiks o zapomnianej grupie grotołazów, poruszających się pojazdem o wdzięcznej nazwie Waleczny Kret, jest dobrym pomysłem, to znaczy iż naprawdę musiał mieć niezły plan. I ja, po lekturze drugiego tomu, mogę to jedynie potwierdzić.

DOOM PATROL vol. 2: NADA

Coś nie ma szczęścia marka DOOM PATROL w ostatnich latach, przynajmniej w wersji komiksowej. Co jak co, ale Grant Morrison udowodnił lata temu, o czym możemy obecnie przekonać się dzięki wydawnictwu Egmont, że ta grupa niecodziennych bohaterów najzwyczajniej w świecie nie pasuje do głównonurtowego DC. Sparzono się na tym już trzykrotnie. Najpierw w 2001 roku poległ John Arcudi, ponieważ zwyczajnie nie uniósł tematu. Trzy lata później zdecydowano się na kompletny reboot i grupę oddano w ręce legendarnego Johna Byrne’a, lecz z całą pewnością nie był to komiks, o którym warto pamiętać w kontekście niesamowitego dorobku tego twórcy. DOOM PATROL w jego wykonaniu było tak źle ocenianie, że raptem po dwóch latach NIESKOŃCZONY KRYZYS wykreślił komiks ten z istnienia. Wreszcie w 2009 roku przyszedł czas na serię Keitha Giffena, która miała nawet jakiś potencjał, ale ograniczenia wynikające z przynależności do głównego uniwersum DC sprawiły, że scenarzysta nie miał wielkiego pola do manewru i ostatecznie dał nam zwykłego średniaka. Wreszcie nadszedł rok 2016 i DC ogłosiło start linii Young Animal. DOOM PATROL wpadł w ręce Gerarda Way’a, a całość dość wyraźnie odseparowano od głównego kontinuum. Efekty? Świetna seria, którą trapiło coś innego – potężne opóźnienia.

BUG!: THE ADVENTURES OF FORAGER

Kiedy DC uruchomiło imprint Young Animal, co miało miejsce pod koniec 2016 roku, nie było wiadomo czy się on przyjmie czy nie. Wyniki sprzedaży czterech wydawanych serii nie były tragiczne, ale mogły nie zadowalać korporacyjnych oczekiwań. Mimo tego, w połowie 2017-tego roku wypuszczono w ramach imprintu jeszcze jeden tytuł, tym razem w formie miniserii. Czas pokazał, że był to początek pewnego trendu, w której DC na nowo częściej w swoich imprintach uruchamia nowe historie ograniczone do mniej niż dziesięciu-dwunastu numerów numerów. W niniejszym tekście zapraszam do recenzji wspomnianego komiksu.

CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE/SWAMP THING SPECIAL

Aby zwiększyć zainteresowanie tytułami imprintu Young Animal, wydawnictwo DC postanowiło wydać serię one-shotów, gdzie dochodzi do spotkań postaci z rzeczonego zakątka oferty DC oraz głównego nurtu wydawniczego. Całości nadano nazwę MILK WARS i wspólny kontekst fabularny. Zapraszam do recenzji przedostatniego, wydanego tak zeszytu w którym pewien posiadacz cybernetycznego oka spotyka samego potwora z bagien

SHADE: THE CHANGING GIRL vol. 1: EARTH GIRL, MADE EASY

Najgłośniejszym tytułem imprintu Young Animal zdecydowanie jest DOOM PATROL. Najbardziej wyczekiwanym przeze mnie był z kolei CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE. Ale który z czterech początkowych komiksów imprintu okazał się w moich oczach tym najlepszym? Ten, za którego recenzję zabierałem się najdłużej. To może nietypowe zawierać konkluzję tekstu już na samym początku, ale nie ma się co oszukiwać – żaden tytuł z Young Animal nie podbił mojego serca tak mocno, jak SHADE: THE CHANGING GIRL i w dalszej części recenzji postaram się wyjaśnić jak do tego doszło.

MOTHER PANIC vol. 1: A WORK IN PROGRESS

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego ludzie w ogóle chcą żyć w Gotham? Przecież można śmiało sobie pomyśleć, że w mieście tym statystycznie co drugi mieszkaniec to przestępca i to wcale nie z gatunku takich tylko kradnących torebki. Wpływ na decyzję o pozostawaniu w mieście mogą mieć też skaczący po dachach liczni bohaterowie, którymi ”opiekuje” się sam Batman. No, chyba że na radarze pojawi się ktoś zupełnie nowy. Ten dzień właśnie nastał, a opowiada o nim kolejna seria spod szyldu DC’s Young Animal. Dziś przyjrzymy się nieco bliżej pierwszemu wydaniu zbiorczemu MOTHER PANIC.

CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE vol. 1: GOING UNDERGROUND

Tę historię znacie już prawdopodobnie wszyscy. Gerard Way, wówczas szukający pomysłów na serie komiksowe pisane dla DC, otrzymał ogromną encyklopedię postaci. Jego uwagę zwrócił niejaki Cave Carson, o którym wspomniane było tylko tyle, że posiada cybernetyczne oko, nic więcej. To jednak wystarczyło w zupełności, by trybiki maszyny ruszyły przed siebie i w efekcie, jednym z tytułów imprintu Young Animal jest CAVE CARSON HAS A CYBERNETIC EYE. Nie ukrywam, że był to ten tytuł, po którym spodziewałem się najwięcej z całej linii. Czy po lekturze wydania zbiorczego mogę powiedzieć że warto było czekać? Sprawdźcie sami.

DOOM PATROL vol. 1: BRICK BY BRICK

Od czasu mojej recenzji pierwszego numeru DOOM PATROLU, który zainicjował nowo powstały imprint pod nazwą Young Animal, architektem i głównodowodzącym którego jest Gerard Way (były wokalista My Chemical Romance i scenarzysta komiksów "The Umbrella Academy" oraz "True Lives Of Fabulous Killjoys") sporo się wydarzyło. Między innymi zakończyła się wreszcie pierwsza historia z udziałem odświeżonego Doom Patrolu i pojawiło się wydanie zbiorcze, które teraz Państwu przybliżę, także zapraszam.