Przygody Tima Huntera w ramach inicjatywy SANDMAN UNIWERSUM dobiegają końca. Seria zaliczyła dobre rozpoczęcie, bardzo dobry środek, ale czy umiała zakończyć się z gracją? Niekoniecznie.
Prawie rok po
polskiej premierze ostatniego tomu doczekaliśmy się kontynuacji przygód Gwiazdy
Zarannej w ramach linii wydawniczej SANDMAN UNIWERSUM. Zabrzmię pewnie jak
zdarta płyta, ale po lekturze DZIKIEGO GONU nadal uważam, że jest to seria
warta wszelkiej uwagi i dowód na to, że najnowsze rozszerzenie uniwersum
legendarnego SANDMANA nie było festiwalem straconych szans i bylejakości.
Oczywiście nie wszystkim musi się ono podobać, ani nie zawsze wszystko wyszło.
Jednakże kilka z otrzymanych – chociażby LUCYFER – trzyma naprawdę wysoki
poziom.
Zarzekałem się wcześniej, że po przeczytaniu MOCY PODZIELONEJ nie sięgnę już po dalsze tomy serii DOM SZEPTÓW, ale tak się złożyło, iż to mnie przyszło zrecenzować najnowszy tom. Minęło aż czternaście miesięcy od publikacji inauguracyjnej odsłony i część rzeczy odnośnie wcześniejszych wydarzeń siłą rzeczy wyleciała mi z głowy. Przeglądając w ramach odświeżenia pamięci tom pierwszy jeszcze raz uświadomiłem sobie, że ciężko było go doczytać do końca, na co duży wpływ miała dłużąca się, zbyt chaotyczna i mało wciągająca fabuła, a także jedynie poprawne rysunki. Przymierzając się zatem do czytania ANANSE miałem spore obawy, że będzie to dla mnie czas raczej zmarnowany, niż dobrze spożytkowany. A jak wyszło w praktyce?
John, John, John… Mało sympatyczny mag w prochowcu nie może zaznać spokoju. Od czasu zakończenia publikacji serii HELLBLAZER vol.1, co chwila ktoś próbuje sięgać znowu po tą kultową postać. Wielu (chociażby James Tynion IV czy Tom Taylor) poległo, dostarczając co najwyżej średnie historie. W ramach SANDMAN UNIWERSUM zadanie napisania nowych przygód Constantine’a przypadło scenarzyście Simonowi Spurrerowi oraz rysownikom Aaronowi Campbellowi i Matiasowi Bergarze. Czy wyszło z tego coś wartego uwagi czytelników? Stanowczo tak.
Na początku tego roku przyszło mi recenzować pierwszy tom nowych KSIĄG MAGII. Chwaliłem go (podobnie jak tegoroczne wznowienie miniserii Neila Gaiman, w której Tim Hunter pojawił się po raz pierwszy). W listopadzie czytelnicy z kraju nad Wisłą mogli zapoznać się zaś z drugim tomem tej serii. Czy jest on równie porywający jak poprzedni?
Timothy Hunter doczekał
się wyjątkowo pogmatwanej historii wydawniczej w DC Comics. Po swoim debiucie
na kartach miniserii KSIĘGI MAGII Neila Gaimana ponad 30 lat temu doczekał się
kilku pojawień w innych miniseriach oraz mającej finalnie aż 75 zeszytów serii
należącej do imprintu Vertigo. Następnie ukazało się kilka kontynuacji tej
serii, a w latach 2004-2005 ukazał się piętnastozeszytowy reboot/spinoff/jakby
kontynuacja BOOKS OF MAGICK: LIFE DURING WARTIME.
W ramach NEW 52
Tim pojawił się na łamach JUSTICE LEAGUE DARK. Jego historie zresetowano
właściwie do początku regularnej serii BOOKS OF MAGIC, ale tym razem Tim
zrezygnował z magii. Jednak kiedy JLD napotyka się na jego prawdziwego ojca z
innego wymiaru, to jeden z przyszłych największych magów musi znowu stanąć do walki.
Wydany u nas
niedawno pierwszy tom serii KSIĘGI MAGII z linii wydawniczej SANDMAN UNIWERSUM
podobnie resetuje jego historię cofając go do okolic gaimanowskiej miniserii.
Czy ten nowy reboot wnosi coś ciekawego do opowieści o Timie Hunterze? Czy
warto zawracać sobie nim głowę?
